Busje komt zo…

 

Het is al meerdere malen gezegd. Ik doe vanaf vandaag alles met het openbaar vervoer. Vanmiddag ga ik een broodje eten met Paul, mijn ex. Hij komt me van het station in Zwolle halen, dus het enige dat ik hoef te doen is te zorgen dat ik daar aankom.

Lijkt me niet zo heel moeilijk…. Na het debacle met de bureaustoel (zie vorige blog) ren ik zo’n beetje naar de bushalte. Tenminste, ik ren naar de plek waarvan ik denk dat daar de bushalte is…

Nu moet je weten dat de singel waaraan in Harderwijk de haltes stonden, onlangs grondig is verbouwd. Laat ik het erbij houden dat het even zoeken was, voordat ik de halte had gevonden. Terwijl de bus aan komt rijden pak ik mijn portemonnee om de OV kaart eruit te halen. Haastig loop ik met mijn vingers de vakjes af waar de pasjes inzitten. Hij moet ertussen zitten…. toch? Bankpasjes, ANWB pasje (niet meer nodig), pasjes van de kapper, de drogist, de kledingwinkel etc. etc. maar dat #%$&(^ OV pasje is nergens te vinden.

De bus komt eraan en net op tijd steek ik mijn hand op om te voorkomen dat hij de halte voorbij rijdt. De deuren zwiepen open en ik kijk wanhopig omhoog in het gezicht van de aardig uitziende buschauffeur. ‘Ik ben mijn pasje kwijt’, zeg ik verontschuldigend, terwijl ik mijn eerste voet alvast op de treeplank zet. Het zal me toch niet gebeuren dat ie zegt:’Dan heb je mooi pech’, en dan doorrijdt.

Maar nee, het blijkt gewoon nog mogelijk te zijn om een kaartje te kopen. Stress om niks, ik mag gewoon mee. Pfffff, gelukkig. Wil wel de trein halen natuurlijk. Mijn ex is nogal stipt, dus het is geen optie om te zeggen dat ik een half uurtje later kom :-).

De reis verliep verder voorspoedig en we gingen samen een lekker broodje eten bij de Hofvlietvilla, een hele mooie locatie in het centrum van Zwolle. Fijn gepraat over onze kinderen en alle andere dingen die ons bezighouden. Het is mooi dat dat kan. Dat je gewoon met de man waarmee je 15 jaar getrouwd bent geweest op een terrasje kunt zitten, ook al ben je al meer dan 10 jaar uit elkaar.

’s Avonds vertel ik over de gezellige dag aan Bernard, mijn eigen lieverd. Zegt ie:’ Oooooh, dat pasje, oh ja, dat heb ik in mijn tas zitten.’ Grumppppphhhhh.

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. miranda schreef:

    Ha ha…echt iets voor mijn broertje..

    Liked by 1 persoon

  2. Erna schreef:

    Inderdaad fijn dat dit nog kan. Je doet het top Miranda en je chocolade cranberries zijn/waren overheerlijk.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s