Foute film bij kaarslicht

Een verhaal uit de oude doos. Waarom? Omdat het zo bizar is dat de overdracht van ons Vlielandse huis op 11 april plaatsvond. Exact dezelfde datum als Robin een jaar later overleed. De titel was toen ik dit verhaal schreef: ‘Foute film bij kaarslicht’. In 2014 was dit komisch bedoeld, in 2015 is dezelfde titel pure tragiek. Hoe dan ook, 11 april staat voor altijd in ons geheugen gegrift. 

Het begint allemaal met een appje van de makelaar: ‘De huurder van jullie woning op Vlieland vertrekt al op 1 april. Willen jullie misschien eerder de sleutel?’ Het blijkt niet om een 1 april grap te gaan. In plaats van medio mei kunnen we ineens al zeer binnenkort de woning in. Als we dat zouden willen. We checken onze agenda’s en komen tot de conclusie dat we dan drie weekenden extra de tijd hebben om, voordat we op vakantie gaan, in de woning alvast wat te klussen. Even een kosten/baten opzetje gemaakt, en uiteindelijk besluiten we dat 11 april dan een mooie transportdatum is.

We appen de makelaar terug dat 11 april wat ons betreft de overdracht plaatsvindt. ‘Dat is helemaal goed’, laat hij ons vrijwel meteen weten. Mooi zo, dat is geregeld….. Nu wil het feit dat de notaris niet op Vlieland gehuisvest is, maar op Terschelling. Geen probleem hoor, hij ‘houdt ook kantoor’ op Vlieland. Dat lukt altijd….. Nou ja, bijna altijd dan. 11 april komt hem net niet goed uit…. En zonder overdracht geen sleutel……Ja, en nu?

De notaris heeft een oplossing: ‘Woensdag 9 april moet ik toch in Meppel zijn, kunnen jullie daar niet even heenrijden vanuit Harderwijk? Dan tekenen jullie een volmacht, en dan regel ik alles verder voor jullie.’ Manlief besluit met het voorstel in te stemmen. Het kost enig geschuif in de agenda’s, maar dan hebben we geregeld dat we er woensdagavond om 18.00 uur kunnen zijn. Komt alles toch nog goed, zou je zeggen….. Totdat de notaris gisteren belt dat hij zich een klein beetje vergist heeft. Hij is niet woensdag maar dinsdag in Meppel. ‘Dinsdag?’, echoot mijn eega door de telefoon. ‘Ja, dinsdag’, herhaalt de notaris. Oké, ja, uh, dan moet ik even mijn vrouw vragen of zij dinsdag kan in plaats van woensdag.

‘Huh, dinsdag? Dat is morgen al! Dan heb ik een afspraak tot minstens half 6.’ mijn antwoord klinkt nogal geïrriteerd, alsof mijn schat er iets aan kan doen dat de notaris zo wispelturig is. ‘Dan vraag ik hem of hij om half 7 kan’, zegt manlief gedecideerd, en hij hangt op.

Vandaag is dus de grote dag. Gehaast kom ik thuis van mijn afspraak en ik parkeer de auto pal voor de deur, zodat we meteen door kunnen rijden naar Meppel. ‘Nog even mijn pak uittrekken hoor’ zegt mijn schat, ‘En ik moet ook nog even plassen’…. als alle ditjes en datjes in sneltreinvaart gedaan zijn kunnen we eindelijk vertrekken. ‘Rij jij de heenweg?’ vraagt het mannetje. ‘Als jij je niet met mijn rijstijl bemoeit’ zeg ik…. de toon was gezet….. ‘Wat is het adres’, vraag ik even later. ‘Uuuh, ja…. nou….. ergens bij het station.’ ‘Zei je nou ergens bij het station?’ ‘Ergens??’ Mijn irritatielevel heeft factor 20 ongeveer bereikt. ‘Ja, nou, hij zei dat we in het restaurant tegenover het station moesten gaan zitten wachten, dan zou hij vanzelf komen’, manlief keek beteuterd en ik keek terug….. ik denk dat mijn ogen een beetje rolden…. We vervolgen onze weg en de A28 leidt ons langs Zwolle naar Meppel, of all places…

Gelukkig staat het station goed aangegeven en we zien inderdaad een restaurantje. We parkeren onze auto en gaan naar binnen. Aan de bar hangen twee mannen. Ze zitten er zo stoïcijns bij dat je bijna zou denken dat ze opgezet zijn, om ons te laten denken dat er toch nog wat klandizie is…. De rest van de tent is leeg en wij kiezen een tafeltje bij het raam. Zo kunnen we hem mooi aan zien komen. ‘Zullen we de daghap nemen?’, zegt manlief. ‘Zouden we dat wel doen, straks komt ie eerder, of duurt het heel lang voordat we eten krijgen’. ‘Welnee’, verzekert hij me, ‘We gokken het er gewoon op’. Mijn maag knort dus ik stem toe.

Even later zitten we aan de saté met patat, mayonaise en appelmoes. We hebben net ons tweede patatje in de mond als we een man met een aktetas zien lopen. ‘Dat is em’, zeg ik sissend. ‘Zou je denken?’ ‘Ja, vast, het is echt zo’n notaristype’. We kijken de man na, en zien dat hij de voordeur van het restaurant voorbijloopt. Nee, dat was hem niet. Een paar patatjes later zien we een man zijn auto parkeren. Zo’n grote zwarte pickup truck. Hij heeft een net grijs pak aan en stapt uit de auto, en weer erin, en weer eruit, vervolgens duikt hij achterin de auto, en weer eruit. Hij loopt om de auto heen en hetzelfde ritueel herhaalt zich. Wat is hij toch aan het doen? Nadat hij de auto van alle kanten heeft doorzocht loopt hij richting het restaurant. ‘Zou dat hem dan zijn?’ vraag ik me af ‘Neeeee’, zegt mijn lief, ‘Dat is em niet hoor, hij heeft helemaal niks bij zich’. Oh, nee, haha, nee, dan kan hij het niet zijn, hij moet natuurlijk wel onze volmachten meenemen om te ondertekenen. Daarvoor hebben we ons zo gehaast en zijn we helemaal vanuit Harderwijk naar Meppel gereden..

Lichtelijk buiten adem komt de zestiger in het grijs driedelig het restaurant binnenlopen. Hij kijkt rond en loopt naar ons tafeltje. ‘Jullie zijn vast de familie Bulsink’. ‘Ja, dat klopt, bent u de notaris?’. ‘Ja, ik ben de notaris’,‘Maar ik blijf niet lang hoor’. ‘Oh, wat bedoelt u, moet u niet even gaan zitten?’. ‘Nou, nee, uuh, ja, het zit zo….. ik ben jullie spullen vergeten….’ We kijken hem aan of we water zien branden. ‘Onze spullen vergeten?’ U bedoelt dat u de volmachten vergeten bent, die wij moeten tekenen?’ ‘Uh, ahum, ja, dat bedoel ik…..’ Hij kijkt naar het puntje van zijn schoenen, en wij weten ook even niet wat we moeten zeggen. Manlief krijgt als eerste zijn spraakvermogen weer terug. ‘En nu’, vraagt hij uitdagend. ‘Ja, nu moet ik morgen dan maar naar jullie in Harderwijk komen’. ‘Het is tenslotte mijn fout, zo stom, ja echt, hoe kan ik zo stom zijn….’ Dat waren wij met hem eens, maar we bleven toch maar aardig. Na nog wat gedimdam over en weer vertrok de notaris onverrichterzake.

neplicht

De barman had het van een afstandje bekeken, en probeert ons op te fleuren. ‘Kijk eens wat ik kan’, zegt hij, terwijl hij met een afstandbediening de nepkaarsjes op onze tafel laat branden. ‘Is nieuw, hij kan nog meer hoor’, hij drukt de knopjes van de afstandbediening in en de kaarsjes veranderen van kleur, naar kleur, naar kleur, naar kleur ‘Is het niet geweldig’, ‘zo kan ik alle sferen maken die ik hebben wil.’

Ik kijk rond en bedenk dat er wel wat meer voor nodig is dan een gekleurde nepkaars om hier sfeer te krijgen, maar ik houd wijselijk mijn mond. Snel sturen we de barman de keuken in voor een thee en een cappuccino.

Weer alleen aan het tafeltje kijken we elkaar aan. Onze boze ogen veranderen langzaam in pretlichtjes. We gieren het uit samen. Zitten we hier in the middle of nowhere in een aftands restaurant te wachten op een notaris met Alzheimer aan een tafel met een kerstster en een nepkaars. In welke foute film zijn we hier beland zeg? Eenmaal uitgelachen drinken we onze cappu en thee op en spoeden we ons naar huis. Genoeg tijd verspild, morgen een nieuwe kans. Ben benieuwd of onze vriend ons huis weet te vinden….

Liefs, Miranda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s