Samengesteld geloof

Zondagmorgen. Normaal gesproken draaien we ons nog een keertje om en genieten we van onze schaarse vrije tijd. Vandaag hebben we echter hele andere plannen. We gaan naar de samenkomst van het Leger des Heils.

Wie mij kent weet dat ik in het Leger ben grootgebracht. Mijn ouders waren heilsoldaat en ik werd al vroeg meegenomen naar de diensten en muzieklessen. Iets waar ik ze dankbaar voor ben, want nog steeds kan ik veel van mezelf kwijt in muziek en zang.

Het is daarom niet zo gek dat ik vanmorgen in de samenkomst te vinden ben. Op het programma staat namelijk een concert van de ‘nostalgieband’. Een brassband met talentvolle musici die composities spelen uit de oude Leger des Heilsdoos. Ik speelde vroeger trombone in het plaatselijke muziekkorps, dat destijds uit een grote groep jeugd bestond, waar ik ook in de rest van mijn vrije tijd menig uurtje mee doorbracht.

Vol verwachting ga ik zitten in de zaal. Eerst gaan we een reguliere dienst beleven om daarna vermaakt te worden met het concert. Ik had een beetje gehoopt dat ook de dienst in ouderwetse sferen zou zijn, met liedjes als ‘Voorwaarts Christenstrijders’ en ‘Welk een vriend is onze Jezus’. Dat is helaas niet het geval. Bij het voorzichtig meezingen van de moderne opwekkingsliederen merk ik dat ik oud word… Het kan me niet echt raken, maar dat ligt aan mij hoor… Ik ben dit keer gekomen voor de portie nostalgie die mij beloofd is.

De boodschap die gebracht wordt is natuurlijk niet veranderd. Al zijn de middelen om de boodschap te brengen dat wel. We worden geconfronteerd met een Amerikaans filmpje over verdrinkende mensen die door de Heer gered worden. Eenmaal gered blijken de mensen zich niet meer te bekommeren om wie er nog in het water liggen, waardoor er veel mensen omkomen omdat onze Heer het in zijn eentje niet bij kan houden. Beetje dramatisch verhaal met als conclusie dat je vanuit je veilige stoel in de kerk geen anderen kunt helpen en bekeren, dus dat je erop uit moet. Ik zal het in mijn oren knopen.

Waarom vertel ik dit allemaal? Is het om je te melden dat je toch ook echt zelf een keertje naar de Legerzaal moet? Nee, eigenlijk niet. Want, om je de waarheid te zeggen, voor het eerst voelde ik mij er niet zo thuis. Waren de mensen niet aardig dan? Ja, zeker wel. In het Leger is iedereen welkom! Nee, het ligt aan mijzelf. Eenmaal thuis bespreek ik mijn gevoelens met mijn lief. Hoe komt het dat ik het huis van de Heer niet meer als mijn huis zie? Dat ik de teksten van de liedjes ineens nogal bizar vind?

In de afgelopen jaren heb ik veel boeken gelezen, gereisd, documentaires gezien en gesprekken gevoerd. Het onderwerp? Verschillende religies, het heelal, het hiernamaals, leven na de dood. Na Robins overlijden hebben deze onderwerpen voor mij een veel grotere waarde gekregen. Natuurlijk ligt hieraan ten grondslag dat ik graag antwoorden wil op de belangrijkste levensvragen. Met als vraag nummer 1: ‘Ga ik mijn zoon Robin ooit weer terugzien?’

Robin was niet gelovig, dus wanneer je de leer van het Christelijk geloof volgt, is hij in de hel. Of in ieder geval niet in de hemel.  ‘Wanneer je gelooft dat Jezus is gestorven voor jouw zonden, dan ben je gered en mag je toetreden tot zijn Koninkrijk in de hemel,’  zegt de voorganger. Dat is mooi, maar wat als je dat niet doet? Wat als je een goed mens bent, maar niet gelovig? Zoals Robin? Ben je dan voor eeuwig verdoemd?

Nee mensen, dat gaat er bij mij niet in. In het gesprek met mijn lief kom ik erachter dat mijn geloof niet meer past bij de Christelijke gedachtengangen. Uit alles wat ik in de afgelopen jaren aan kennis tot me heb genomen heb ik mijn eigen samengestelde geloof ontwikkeld. Ik geloof dat het leven een leerschool is, je na afloop de geleerde lessen ergens in het universum evalueert met je dierbaren en daarna aan een nieuw levensavontuur begint. Net zolang tot je een oude wijze ziel geworden bent en voor eeuwig mag uitrusten in een hoger bewustzijn.

Dit geloof van mij geeft mij vrijheid. Vrijheid om te luisteren naar mijn geweten en van daaruit een leven te leiden dat voor mij goed voelt. Vrijheid om te genieten van iedereen die hier op aarde mooie dingen doet, zonder de voorwaarde van geloven. En vrijheid om te dromen over het moment dat ik Robin weer in de armen kan sluiten. Hoe dat dan precies gaat? En waar dat plekje in het universum is? Ik weet het niet. Zelfs de knapste wetenschapper weet dat niet. Het is een kwestie van geloven :-).

Fijne zondag!

Liefs, Miranda

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s