ANWB stel

Sinds kort hebben mijn lief en ik allebei dezelfde fiets. Nou ja, hij heeft een stang en ik twee fietstassen, maar verder zijn ze identiek. Behalve dat we ze van de ene naar de andere kant van de schuur zetten, omdat ze constant in de weg staan, hebben we er nog niet echt iets mee gedaan. Het wordt dus hoog tijd dat we vandaag een eindje gaan fietsen.

Het weer is perfect voor een mooie fietstocht en ik google een beetje om te kijken waar de reis naartoe gaat. Na rondje Zwolle (45 km) en andere veel te lange afstanden stuit ik op de ‘Kastelenroute’…. Een prachtige tocht langs allerlei landhuizen en kastelen rondom Zwolle. Dat lijkt me wel wat. En 30 kilometer, dat moet toch te doen zijn? Ik overleg het met mijn lief en hij stemt meteen in. Hij doet nooit zo moeilijk.

Nu de route bekend is, kijk ik wat beter en ik zie dat er verschillende knooppunten genoemd worden. Ben ik niet geheel onbekend mee, dus appeltje-eitje. Gewoon even de nummers noteren en we kunnen starten. ‘Nummer 1 is 56,’ zeg ik monter. ‘Oh kijk, dat is meteen in een hele mooie bosrijke omgeving.’ Eeeh, ja, maar hoe kom je van ons huis naar nummer 56? Dat er een handige app is waarbij je de route vanaf je huis kunt plannen, daar kom ik pas achter als we alweer thuis zijn…

We besluiten maar gewoon te gaan fietsen. In de goede richting, dat wel, maar verder een beetje op de bonnefooi. ‘In ieder geval moeten we de kant van Hattem op,’ zeg ik zelfverzekerd. Mijn lief vindt het prima. ‘Fietsen is fietsen,’ schijnt hij te denken. En daar heeft ie gelijk in, want vanaf het moment dat de trappers rondgaan kan het grote genieten beginnen. De kastelen lonken, dus we fietsen met gezwinde spoed naar Hattem, vanwaar we naar De Leemkule rijden. Daar is namelijk nummer 56 in de buurt.

In de buurt ja, dat lees je goed. Dus niet naast De Leemkule ofzo…… Uiteindelijk hebben we 25 km op de teller staan wanneer we voor het bord van knooppunt 56 staan. Beetje omgereden…. Op de kaart zien we het volgende nummer waar we heen moeten. Nummer 43. OMG dat is nog verder dan het stuk dat we nu gereden hebben…… Ik voel mijn benen, maar vooral mijn kont branden. Is dit wel zo’n goed idee?

We rekenen uit dat we in totaal zo’n 75 km moeten fietsen als we besluiten de Kastelenroute te doen. Hoewel ik echt gemotiveerd ben weet mijn lief mij te overtuigen dat het onverantwoord is om als ongeoefende fietser zulke afstanden te rijden. Ik sputter nog wat dat drie keer op de hometrainer ook meetelt, maar natuurlijk weet ik dat hij gelijk heeft.

‘Oké, en nu?’ zeg ik, en ik trek een pruillipje. ‘We gaan terug naar Hattem en daar gaan we lekker op een terrasje zitten.’ besluit Willem gedecideerd. Hij haalt een mandarijntje uit zijn tas. ‘Hier, eet deze eerst maar op,’ zegt hij zonder veel omhaal. ‘En dan gaan we terug’.

Ik knik gedwee en eet langzaam de partjes op. Dan komt het onvermijdelijke moment dat de billen weer op het zadel moeten. We kunnen gelukkig een andere weg terugnemen en fietsen op mooie paden in de bossen van de Veluwe. Terwijl ik de verzuring verbijt worden we ingehaald door racefietsers en de zilveren golf met hun elektrische fietsen. ‘We komen eraan hoor’, schreeuwen ze al van verre. Ik weet niet wat ik liever heb, een fietsbelletje of deze familiaire aankondiging. ‘Ja ja, met zo’n motortje, dan lukt het wel hè,’ denk ik jaloers terwijl de ANWB stellen mij het nakijken geven. Veelal unisex gekleed, al zou ik het liever als ‘seksloos’ omschrijven. Niet dat je veel sexappeal nodig hebt op een accufiets, maar toch…

Gelukkig blijkt de route een stuk korter dan de heenweg en we belanden zonder verdere problemen bij Herberg Molecaten. Mijn horloge vertelt me dat ik 1700 calorieën verbrand heb. Hij is heel blij en trilt en geeft piepjes. Ik word er weer vrolijk van en gevoed en gelaafd trappen we naar huis. Ik zit op alle mogelijke manieren op mijn fiets om de billen gelijkmatig te belasten, maar helaas moet ik op een paar kilometer van huis toch afstappen. Mijn schat blijft geduldig, en we lopen een eindje om de boel te ontlasten. Hij tovert nog wat mentosjes uit zijn tas. Ik had niks meegenomen….

Het laatste stukje stappen we weer op en nadat ik aan zijn arm de brug op getrokken ben laten we ons er aan de andere kant lekker vanaf rollen. Eenmaal thuis ploffen we op de bank en ik pak mijn telefoon om te kijken of iemand ons gemist heeft. Dat blijkt niet het geval, maar nu ik hem toch in mijn hand heb….. Eens even kijken of er een app is waar die knooppunten in staan. Ik meen me te herinneren dat mijn ouders die wel eens gebruiken. En ja hoor, er is gewoon een ‘knooppunten app’.

Ik check de route die we gereden hebben en de app telt de kilometers. 42,7 ??!! Neeeee, dat kan niet…. Ik doe het opnieuw. Ja hoor, het klopt. Tel hierbij op de afstand tot het eerste knooppunt vanaf ons huis en we hebben gewoon zo’n 45 kilometer weggetrapt. Zonder ondersteuning hè mensen! Ik ben best trots. En het was nog leuk ook. Volgende week doen we rondje Zwolle!

Veel liefs,

Miranda

 

 

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s