Verliefd op Vlieland

In september 2012 maakten mijn lief en ik voor het eerst kennis met Vlieland. Vrienden van ons hadden het in hun hoofd gehaald om op Vlieland te gaan trouwen. Niet omdat ze daar woonden, nee…. ze woonden ‘gewoon’ in Zwolle. Wat een eind rijden, dachten we nog, en dan nog anderhalf uur op de boot…..pfffff….. moet dat…..

Natuurlijk gingen we erheen. Sterker nog, we boekten er gelijk maar een paar dagen aan vast. Als je dan toch zo’n eind weg bent, kun je er maar beter een leuk tripje van maken, was onze gedachte. Nu is het onderwerp van deze blog niet de trouwerij, hoewel ik ook daar wel een A-viertje over vol kan schrijven. Voor het verhaal wat ik nu met jullie wil delen is dit slechts de aanleiding.

Vanaf het moment dat wij voet aan de grond zetten op Vlieland, gingen bij ons namelijk alle remmen los….. Ik hoor je denken….. nou, Miranda, sommige dingen hoeven we echt niet te weten hoor…. wees gerust, ik zal het netjes houden :-).

Ongeveer een maand geleden begint ons avontuur. Tijdens een klusweekend bij dezelfde vrienden, die inmiddels een huis op Vlieland hebben betrokken, lopen we langs een mooie woning in de Dorpsstraat. Lief geveltje, klein dakkapelletje erop en mooi breed voorfront. Een spirituele levensboom boven de voordeur. En een ‘te koop’ bord op het raam. Alles wat we zien wenkt naar ons. “Kom maar even binnen kijken,” zei het huisje….. “Je bent welkom….”

Het is overigens niet de eerste keer dat we de woning zien. Op internet hebben we al regelmatig de website van de Vlielandse makelaar bezocht en te koop staande woningen bekeken. “Dan bel je toch gewoon de makelaar even,” mijn vriendin zegt het alsof je overweegt een pak suiker te kopen… “Ja, waarom ook niet,” antwoord ik terwijl ik mijn meest onschuldige blik richting mijn schatje werp… “Huh, wat? Waar hebben jullie het over?” “Nou, we zeggen net tegen elkaar, we zijn hier nu toch, zo vaak komen we hier niet, kunnen we ook wel even binnen kijken bij dat schattige huisje verderop”….. “Binnenkijken? Hoezo binnenkijken?” Manlief begrijpt nog steeds niet wat de bedoeling is, of houdt zich van de domme (is ie ook heel goed in). Afijn, het kost enige overredingskracht maar dan wordt de afspraak toch gemaakt. Je weet het hè, in 95% van de gevallen neemt de vrouw uiteindelijk de aankoopbeslissing. Wetenschappelijk bewezen 🙂

Een paar uur later staan we in de hal van het huis. De makelaar hangt een verhaal op over het niet-welvarende Vlieland. Het komt erop neer dat alle huizen een beetje ‘houtje-touwtje’ in elkaar steken en dat je als koper daarom niet te moeilijk moet doen… Oké, goed om te weten, zijn we trouwens helemaal niet van plan… We bekijken de kamer en suite, de serre met open haard, de slaapkamers met bedsteden en het uitzicht over de waddenzee… Ja, en dan gebeurt het onvermijdelijke…. we worden verliefd.

We kijken elkaar in de ogen en voelen allebei die bekende kriebels. Nu eens niet van elkaar, maar van wat we zien en vooral van wat we voelen, wat we beleven als we in dit huis rondlopen. Dit is niet alleen een huis, dit is een complete woonbeleving…. Eenmaal weer op straat loop ik te springen als een puber met losgeslagen hormonen. “Ik wil het, ik wil het, ik wil het.” Het mannetje bekijkt het eens rustig en glimlacht. Maar ik zie dat het ook hem niet onberoerd laat. “Even laten bezinken lieverd,” antwoordt hij wijs.

Dus dat doen we….. om twee weken later terug te keren naar het eiland voor een tweede bezichtiging, en nog een week later weer af te reizen voor een bouwkundige keuring door mijn schoonpa. Het gevoel wordt sterker en sterker en alle bezwaren zoals de lange reistijd, het geïsoleerde wonen, het ‘ons kent ons’ cultuurtje (zowel voor- als nadelen), het dak dat compleet vervangen moet worden, het plastic dak van de serre, de emmertjes om de lekkage op te vangen, worden door een roze bril bekeken. We zijn het ons bewust, maar kunnen er niet omheen. WE ZIJN SMOORVERLIEFD!

Tegen mijn omgeving zeg ik altijd dat ze hun dromen waar moeten maken. Dat het leven maar kort is, en dat je, als je later achter de geraniums zit, met voldoening moet kunnen terugkijken. Dat je beter spijt kunt hebben van wat je hebt gedaan, dan van wat je niet hebt gedaan. Enzovoort, enzovoort, in theorie zo gemakkelijk. En…. nu blijkt, in praktijk ook heel gemakkelijk. Als je iets vindt wat je zoveel energie geeft, je zo blij maakt, en waar je met zoveel passie stappen in zet, dan hoef je niet te twijfelen.

Het feit dat de onderhandelingen plaatsvinden tijdens de laatste dagen van mijn oma’s leven en het eindbod door mij zelfs is uitgebracht terwijl ik naast haar bed zat te waken, maakt dit huis nog specialer. Wat had oma het mooi gevonden om op haar knieën door het cranberryveldje te kruipen, net zoals ze jaar in jaar uit op Ameland deed… Ik hoef alleen maar terug te denken aan al die mooie vakanties om zeker te weten dat dit de juiste weg is voor mij.

Liefs, Miranda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s