Het meest heftige half jaar van mijn leven…

 

Vanmorgen werd ik wakker met een vreemd gevoel. Ik keek om me heen en dacht: ‘Wat was er ook weer vandaag?’ Het duurde een paar seconden en toen drong het tot me door. Vandaag is het een half jaar geleden dat Robin naar een andere plek in het heelal verhuisde.


Een half jaar zonder wekelijkse etentjes, fijne gesprekken, heerlijke knuffels en trotse verhalen. Een half jaar waarin veel gebeurd is. Te veel om op te noemen. Alles stond op z’n kop. Relaties met mensen om ons heen zijn hechter en intenser geworden. Verbonden door het verdriet en de behoefte om dit samen te delen.

Gisteren vierden we de verjaardag van Wesley, mijn jongste zoon. Wes en Robin behoren tot dezelfde vriendengroep en daarvan waren er een heleboel gekomen. Wat een mooi weerzien met deze groep lieve mensen die Robin’s leven kleurden en zijn afscheid onvergetelijk maakten. En ook nu Wesley steunen in zijn pogingen om alles wat er gebeurd is te verwerken en door te gaan met zijn leven.

Ik zit nu op de boot naar Vlieland alles nog eens te overdenken. Terwijl ik dit typ hoor ik Ilse de Lange door mijn oortjes:

Please don’t think that I’ve forgotten
How you were and are to me
There’s a save place in my heart
There you’ll always be with me

Ik weet zeker dat deze woorden gelden voor de familie en vrienden die Robin om zich heen had tijdens zijn leven. En dat hij daarom nooit zal worden vergeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s