Fruitig verhaaltje

Sinds een paar maanden hebben we een hond. De pup heet Sjoko en het is een Labrador. Een vrij forse Labrador gaat het worden, als je zijn poten bekijkt. Dikke bruine poten, die nogal lomp onder zijn nu nog ranke lijfje uitsteken. Zijn zachte puppyvachtje wordt langzaam maar zeker verdreven door het stuggere grotehondenhaar, dat vanaf zijn staart oprukt naar boven. Een beetje een gek gezicht is het nu. Alleen zijn koppie is nog zacht, dof en lichtbruin, de rest is donkerbruin en glanzend.

Hoewel Sjoko zijn puppyhaar verliest, verliest hij daarmee niet zijn streken. Sterker nog, naarmate hij groter wordt, wordt hij ook ondeugender. Hij leert snel en luistert best goed. Dat wel. Maar als je even niet kijkt…….

Zo waren Bernard en ik afgelopen zaterdag lekker bezig in de tuin. Fruitboompjes planten. Manlief vroeg mijn advies en samen bepaalden we met grote mate van precisie waar we de stekkies neer gingen zetten. We keken naar de kleur, de compositie in de tuin en naar de uiteindelijke grootte van de plant. Werkelijk aan alles hebben we gedacht en we verheugden ons al op een kleurrijk uitzicht vanaf onze loungebanken en een handjevol bessen en bramen, iedere keer als we langs de struiken zouden lopen.

Zondag kijken we of ze al gegroeid zijn om daarna samen te constateren dat dat zo snel niet kan. We moeten eventjes geduld hebben….. Vol goede moed verlaat Bernard daarna het eiland om z’n voetbalkluppie te gaan aanmoedigen in Madrid. Ik blijf achter met Sjoko….

Nu moet je weten dat het beestje zo’n beetje tien keer per dag naar buiten wil. Het ADHD gehalte heeft hij van zijn baasje afgekeken denk ik. Afijn, ik heb wel vaak tijd voor hem, maar niet altijd…. Dus het komt ook wel eens voor dat ik de achterdeur openzet en hem in de tuin laat spelen. Nu hadden we al eens eerder geconstateerd dat de tuin daar niet echt beter op werd. Gaten graven in het gras, knagen aan de planten, poepen en piesen….. Bernard’s levenswerk had er al behoorlijk onder te lijden gehad…

Dus ik let tegenwoordig heel goed op dat Sjoko zich gedraagt. Totdat ik vanmiddag even afgeleid was. Na een paar minuten keek ik en ja hoor…. het ergste was gebeurd…. Alle, werkelijk alle nieuwe plantjes lagen in het gras. Op de laatste lag ie nog lekker te knagen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was… Ik heb zo goed en zo kwaad als het kan de overgebleven stokjes weer teruggeplant, maar vrees dat er niet veel meer te redden is.

Arme Bernard, hij hield zich groot toen ik het hem appte, maar hij was erg teleurgesteld. Ik duim voor hem dat PSV dan in ieder geval zorgt voor een mooie avond :-).

Liefs, Miranda

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Trudie schreef:

    Jammer, de vlg keer maar gaas om de stammetjes en anders maar een kenneltje voor de deugniet.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s