Hoe gaat het?

Ik open een nieuw blogbericht, maar heb nog geen idee waar ik over ga schrijven. Over het feit dat mijn koffie- en theewinkeltje deze week een jaar bestaat? Over de mooie kansen die ik hier op het eiland krijg om mijn vak als marketeer uit te oefenen? Over de bijzondere tekstschrijversopdrachten die ik regelmatig krijg? Misschien moet ik iets schrijven over de luxe positie waarin ik verkeer, omdat ik vanaf 1 januari compleet onafhankelijk ben van werk ‘aan de wal’? 

Ja, als je het zo leest, dan heb ik niets, maar dan ook helemaal niets te klagen. De zon staat hoog aan de hemel, onze labradorpup Sjoko groeit als kool en als klap op de vuurpijl heb ik ook nog een seizoensplek op Stortemelk gekregen om een mooie tent neer te zetten. Om een beetje bij te verdienen, en om familie en vrienden de kans te geven te genieten van ons mooie eiland.

Als men aan mij vraagt: ‘Hoe gaat het?’, dan zeg ik vaak: ‘Zo goed als het onder de omstandigheden gaan kan.’ Ik vind het zelf wel goed gevonden, dat antwoord. Ik zie de overkant dan kijken en fronsen…. Ja, gaat het nu wel of niet goed? De waarheid is dat ik dat zelf ook niet weet. Hoewel de wereld zich om mijn droom heen lijkt te vormen, blijft er altijd dat gemis. Het is alsof je een ernstige ziekte hebt die nooit meer overgaat. Dat knagende gevoel dat je opvreet van binnen. En die brok in mijn keel die op de meest ongepaste momenten opspeelt.

Bijvoorbeeld als je van de man die je een auto verkoopt een boek krijgt: ‘Voor als je iemand weet die eraan zou willen sleutelen….’ Of die keer dat Sjoko in het schrikdraad loopt en ik me zomaar schuldig voel dat ik dat (en dat andere) niet heb kunnen voorkomen. Of als Bernard en ik een beetje woorden hebben en ik alles compleet uit zijn verband ruk….

Uit alles blijkt dat mijn mentale welzijn nog aan een zijden draadje hangt. Wat ben ik daarom dankbaar dat ik op Vlieland mag wonen. Zo anders dan de hektiek, files, deadlines en stress van mijn leven aan de wal. Je mag hier zijn wie je bent. Met je sterke en kwetsbare kanten. Met je kwaliteiten en je eigenaardigheden. En zie je het even niet zitten, dan loop je de natuur in en laat je je troosten door haar schoonheid. Ik bepaal zelf de inhoud én het tempo van mijn leven. Het geeft een gevoel van vrijheid en dat geeft weer energie om nieuwe dingen aan te pakken.

Dus, lieve volgers, het gaat goed. Zo goed als het onder de omstandigheden gaan kan. En dat is goed.

Liefs, Miranda

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Auke schreef:

    Hoi Miranda. Ik begrijp je denk ik.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s