Tranen met tuiten

Gistermorgen half 10. Het is weer zover. Er moet gewerkt worden, en hard ook! Ik stap in de auto op weg naar Harderwijk, de plek van actie. Netjes de auto geparkeerd in de binnenstad, voordat ik door de kleine straatjes naar onze voormalige echtelijke sponde wandel. Manlief heeft zijn werk goed gedaan. De gezellige bloemetjes (sorry, weet nooit hoe ze heten….) stralen me tegemoet en nodigen uit om het pand te betreden. 

Dat is nodig, dat uitnodigende, want het is vandaag Open Huizen dag… En ja, lieve volgers, het is dit keer mijn beurt om de enthousiaste aspirant kopers welkom te heten. Ik vlieg nog een beetje door het huis om er mijn vrouwelijke ‘styling touch’ aan te geven, maar ik moet zeggen, mijn toekomstige ex heeft het perfect achtergelaten.

Om 11 uur is het meteen raak. Een leuk stel van middelbare leeftijd komt kijken. De oohtjes en aahtjes zijn niet van de lucht dus ik krijg al een beetje hoop, totdat het onderwerp ‘kinderen’ ter sprake komt. ‘Ja,’ zegt de vrouwelijke helft: ‘We hebben drie kinderen, en die willen het huis nog niet echt uit. Eén was er weg, maar ja, relatie over, dus die komt nu weer bij ons wonen…..’ Ze kijkt er niet echt blij bij. ‘Wat moet je als ouders,’ gaat ze verder: ‘Je kunt ze toch moeilijk weigeren.’ Terwijl ze haar woorden uitspreekt kijkt ze rond in onze woonkeuken en droomt ze volgens mij al dat ze hier woont.

‘Er zijn drie slaapkamers,’ zeg ik meelevend. ‘Dat wordt wel wat krapjes. Misschien moet je je kinderen een klein duwtje geven, op naar zelfstandigheid?’ Ze knikt en kijkt vragend naar haar man. Die zwijgt. Het echtpaar vertrekt uiteindelijk met de mededeling dat ze met hun kinderen gaan praten. Ik verwacht er eerlijk gezegd niet veel van. Laat ze maar lekker genieten van hun grote gezin en alle kinderen om zich heen.

De rest van de vier (4!!) uur verliep rustig (op een buslading toeristen na, die volgens mij dacht dat het open monumentendag was, grrrrr)  dus ik had alle tijd om mijn kledingkast uit te zoeken. De t-shirts, vestjes en high heels vlogen me om de oren. Maar liefst acht vuilniszakken met kleding en schoenen heb ik in mijn kleine Jimny gepropt en hier in Zwolle er weer uit gesleept. Zo goed en zo kwaad als het kan heb ik het daarna op de planken in de berging gelegd en op het losse kledingrek gehangen dat ik zolang van mijn moeder geleend heb. Kledingkasten bezit deze dame namelijk nog niet.

Het was dus weer een enerverend dagje. Huil ik daarom nu tranen met tuiten? Omdat het me allemaal teveel wordt? Neeeee, ben je gek, ik voel me hier in Zwolle kiplekker. Maar ik blijk een toch wel behoorlijk huisstofmijtallergie te hebben. Wist ik al, maar nu speelt het enorm op met al dat getrek in die kleding, slapen op een oud geleend matras, verhuizen van stoffige meubels etc. Net maar even een bus anti-huisstofmijt besteld zodat ik snel af kom van de tranende ogen en prikkende loopneus.

Zou er ook zo’n busje bestaan voor die andere oorzaak van tranende ogen? Nee, die wil ik helemaal niet hebben. Sommige tranen mogen gewoon stromen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s