Mooie ontmoetingen

‘Hé, Miranda,’ hoor ik opeens achter mij. Ik kijk om en zie een voor mij onbekende dame lachend naar mij kijken. Ze zit met een paar andere dames in de koffiehoek van Albert Heijn, waar ik na de intrek in mijn Zwolse appartement de eerste inkopen aan het doen ben.

Ik pieker me suf terwijl ik tijd rek door te zeggen dat je daar gezellig kunt zitten met je vriendinnen. Ze ziet mijn worsteling en zegt snel: ‘Het is niet zo raar hoor, dat je mij niet kent. Ik volg je al een hele tijd op Facebook. Je bent hier toch pas komen wonen? Heel veel succes hier in Zwolle hoor!’ Oké, nu begint het duidelijk te worden. Mijn blog Vizier van een Vrouw (voorheen Het komt wel goed mam) wordt steeds bekender en dit is dan één van de gevolgen.

Of ik het erg vind? Nee, helemaal niet. Het geeft mij juist een heel warm gevoel dat er mensen zijn die het leuk vinden om mij te volgen en mijn blogs, gedichten etc. het lezen waard vinden. Wat is tenslotte een mooier compliment dan dat mensen het van toegevoegde waarde vinden wat je doet! En je dan ook nog bij tijd en wijle een hart onder de riem steken. Via de socials, maar soms dus ook in levende lijve.

Gisteren stond ik in mijn winkeltje. Even een middagje open om de vaste clientèle van dienst te zijn. Komt er ineens een familie naar binnen. ‘Die ken ik,’ zegt de moeder in het gezelschap,’ en ze wijst naar de foto van mijn opa en oma die in mijn winkeltje hangt. Mijn grootouders staan op de foto achter de toonbank en de dame wist precies waar het was. ‘Ze hadden een winkel in de Thomas a Kempisstraat. Haar ken ik daarvan, haar man niet.’

Ik moest een beetje lachen. Mijn oma was een opvallende verschijning. Kordaat en pittig. Ze liet zich de kaas beslist niet van het brood eten. Opa was een beetje een sulletje. Hij was er wel maar meestal achter de schermen aan het werk. Logisch dus dat zij vooral mijn oma herkende. Ik vertelde dat mijn oma een groot voorbeeld voor mij is en dat ik blij ben dat ik een beetje van haar daadkracht en optimisme heb geërfd.

De volwassen dochter in het gezelschap mengde zich niet in het gesprek. Zij had iets voor mij en wachtte geduldig haar ‘beurt’ af. Toen gaf ze me een kaart. Helemaal volgeschreven met lieve dingen. En voorop de spreuk van John Lennon die mijn hele leven al mijn lijfspreuk is geweest. Ook toen Robin er nog was….

Hoe wist ze dit? Dat kon ze niet weten. Voor mij een nieuwe bevestiging van het begrip ‘leiding’. Ik voel leiding. Van oma? Van Robin? Van God? Geen idee, maar het voelt goed. Het geeft me het gevoel dat ik de wereld aankan. Het geeft me de energie om mijn hart te volgen. Het geeft me het vertrouwen dat er altijd mensen om je heen zijn die je willen helpen. En het geeft me de rust om te accepteren wat op mijn pad komt.

Dank je wel lieve Marije, ook voor je lieve woorden op de achterkant. Ik ga de kaart een mooi plekje geven!

quotes-life-john-lennon-life-is-what-happens-while-your-making-other-plans-tumbler-timeline-cover-banner-for-fb-profile

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s