Dag Sjoko…

Wanneer ik de deur van de trapkast opendoe overvalt me een gevoel van heimwee. In de hoek onder de trap staat de bench van Sjoko en op één van de planken staat zijn zak met voer en de beloningsbrokjes. Waarom vullen bij die aanblik mijn ogen zich met tranen?

Het is vrijdagmiddag. Sjoko is de dag ervoor al gehaald door mijn ex voor het gebruikelijke weekendje Vlieland. Net als ik is hij helemaal verliefd op onze viervoeter dus bij onze scheiding hebben we een bezoekregeling voor de hond afgesproken. Tot nu toe werkte dit voor ons allebei prima. Tot dat ene berichtje, dat de radartjes in mijn hoofd aan het werk zet.

De mededeling is simpel: ‘Vanaf 1 januari breek ik mijn huis aan de wal op en zal ik voornamelijk op Vlieland verblijven. Halen en brengen wordt dan voor mij nogal ingewikkeld. We moeten het hebben over de bezoekregeling.’ Ik staar naar de tekst en klik snel het berichtje weg. Het voorkomt niet dat de woorden blijven malen in mijn hoofd. Wat betekent dit?

Mijn gedachten gaan alle kanten op en beperken zich niet tot de mogelijkheden om Sjoko te delen. Ze gaan verder dan dat. Ik denk terug aan Vlieland, aan mijn leven daar, aan mijn huwelijk, aan de afgelopen jaren, aan de keren dat ik al afscheid heb moeten nemen. Op de één of andere manier heeft alles met elkaar te maken en opeens vind ik het niet zo fijn meer dat er iedere week twee keer een overdrachtsmoment plaatsvindt. Het lijkt alsof ik daardoor een beetje blijf hangen. En dat terwijl mijn nieuwe leven weer zo mooi op de rit staat.

De nacht van vrijdag op zaterdag is best dramatisch eigenlijk. Veel wakker liggen, nadenken en huilen. Ik weet zelf niet eens precies waarom. Mijn tranen laten me voelen dat er iets te gebeuren staat. Een onvermijdelijk besluit dat ik op dat moment nog niet kan nemen. Waarin ik nog niet kan berusten. Ik pel de opties af. Wil ik nog langer verbonden zijn met mijn ex door de hond? En wil ik dit niet, wat zijn dan de consequenties? Ik ontdek in de dagen die volgen dat je dan maar twee dingen kunt doen. Of je eist de hond op of je gunt Sjoko aan zijn baasje.

Sjoko niet meer bij mij, hoe zou dat voelen? Geen rondjes plas meer lopen en geen koppie op mijn been terwijl ik hem aai totdat hij snurkt. Maar ook geen dagen meer waarop hij urenlang alleen is omdat ik toch moet werken voor mijn boterham. Mijn moeder van 78 laat hem weliswaar uit, maar dat valt haar steeds zwaarder.

Op Vlieland is hij thuis. Ruimte rondom het huis en de zee in de achtertuin. Een baasje die veel meer tijd voor hem heeft en (eerlijk is eerlijk) nog meer een hondenmens is dan ik. Ik kan natuurlijk uit een soort protest tegen mijn ex zeggen dat hij maar op de blaren moet zitten als hij de spelregels verandert. Dus dat ik de hond dan voor mezelf wil. Maar zo zit ik niet in elkaar. Alles afwegende is het het beste als Sjoko voortaan bij zijn baasje is.

En zo geschiedde. Ik heb hem daar gelaten. Hoefde hem niet eerst nog te zien, dat zou het allemaal nog zwaarder maken. Een laatste keer dit, een laatste keer dat. Nee, dat zie ik niet zitten. Cold Turkey afkicken is meer iets voor mij. Alleen die bench en die brokjes, die laat ik nog even staan, evenals de riem aan de kapstok. Alsof hij zo weer terug kan keren van een weekendje Vlieland en uitrust op mijn schoot. Ach, wie weet komt hij wel een keertje een weekje vakantie vieren in Zwolle, als zijn baasje ook op vakantie is. Dat zou leuk zijn!

Liefs, Miranda

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Bianca schreef:

    😢wat een goede afweging en wat dapper en sterk 😘

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s