Dance till you drop (part one)

on

Afgelopen weekend was er eentje met feesten en partijen. Vrijdag begint goed met onze eerste Salsales. In het halve jaartje dat we elkaar nu kennen hebben manlief en ik gemerkt dat het dansen ons niet slecht afgaat. Een beetje roestig, dat wel, maar aan ritmegevoel geen gebrek. Dit feit in combinatie met de noodzaak om toch echt wat meer te gaan bewegen heeft ons ertoe gebracht om ons aan te melden voor een proefles Salsa dansen. 

Opgetut en wel togen we richting wijkcentrum ’t Anker. Bij binnenkomst kijken we een beetje verloren in het rond om te onderzoeken waar we precies moeten zijn. ‘Oh, er hangt een scherm,’ zeg ik terwijl ik met mijn wijsvinger naar boven wijs. Op het scherm staat dat we naar boven moeten. Een brede trap leidt ons naar de kantine.

We belanden in een fel verlichte ruimte die meteen mijn gedachte, om na de les nog even gezellig iets te drinken, de kop in drukt. Op naar het leslokaal dan maar. Bij de ingang staat een groot bord waarop geschreven staat: ‘BINGO’. Nee, hier moeten we vast niet zijn. of toch? Het blijkt een aankondiging te zijn van een festijn in de nabije toekomst. Vanavond is er Salsa!

De vrolijke klanken bevestigen dat we op de juiste plek zijn en eenmaal binnen komt de gastvrije leraar ons tegemoet. Alsof hij aan onze neus kan zien dat we onervaren zijn zegt hij: ‘Eerste les? Ga daar maar zitten.’ Hij wijst naar een rijtje stoelen waar we gedwee op plaatsnemen. Een beetje gespannen zijn we toch wel…. Op de dansvloer maken de meer ervaren dansers hun spieren warm en wij kijken elkaar aan met gemengde gevoelens. Zouden wij het ooit ook zo kunnen? We besluiten onze twijfel aan de kant te zetten en er volledig voor te gaan. We zijn er nu toch….

De rest van de avond besteden we aan de basispassen en een eerste voorzichtige draai. Dat draaien houdt overigens ook in dat we moeten ‘doordraaien’. Dat wil zeggen wisselen van partner. Voor ik het weet beland ik in de armen van stuntelaars zoals ik en ervaren dansers die me met een simpele druk van één vinger de juiste kant op sturen. Ja…. je hoort het goed…. ik laat me een kant op sturen….. ik laat me leiden…. Dat moet namelijk. Twee kapiteins op een schip, dat is verboden bij Salsa. De man bepaalt welke stapjes gezet worden en in welke variatie.

Best een rustgevend idee eigenlijk. Ik hoef alleen maar te volgen. Mijn liefde vraagt of ik in het vervolg in het echte leven ook zo volgzaam zal zijn. Ik moet hem helaas teleurstellen :-).

Liefs, Miranda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s