Een kanjer met een kruisje

Het is alweer meer dan tien jaar geleden dat we Wesley (mijn zoon) aanmoedigden als voorbereiding op de Vierdaagse. Robin (mijn andere zoon) en ik struinden de bosrijke omgeving rondom Amersfoort af om op tijd op verschillende plekken langs de route te staan. Wes was aan het oefenen met kisten en bepakking om uiteindelijk goed getraind aan het Nijmeegse festijn te kunnen deelnemen. Helaas mocht die pret maar 1 dag duren, vanwege de hittegolf en de slachtoffers die destijds vielen. De Vierdaagse werd afgelast. Waarom vertel ik dit? Nou…. omdat we gisteren Wes wél mochten begeleiden naar zijn eerste kruisje. 

De dag begint op tijd. Met 45.000 lopers die allemaal met gladiolen onthaald moeten worden kun je verwachten dat het druk wordt rond Nijmegen. Met v’n viertjes (pa en ma van Wes en onze partners) stappen we rond 11 uur in de auto. De reis verloopt voorspoedig. We worden naar een groot parkeerterrein geleid waar bussen klaarstaan om ons middenin het feestgedruis af te zetten. Petje af voor de organisatie!

Eenmaal aangekomen zoeken we onze weg door de menigte. We hossen mee met ‘Leef, alsof het je laatste dag is’ en drinken er eentje om in de stemming te komen. In de auto had ik het er nog over met de partner van mijn ex. Leven alsof het je laatste dag is. Doen waar je blij van wordt en geen tijd verspillen aan dingen waar je geen energie van krijgt. Nadat Robin ons verliet doen we dat veel meer dan daarvoor. We maken ons niet meer druk om kleine dingetjes én we halen het beste uit onszelf. Het leven is niet vanzelfsprekend en dus….. Leef, alsof het je laatste dag is!

Maar goed, terug naar vandaag. Wesley moet nog 9 kilometer en wij besluiten een eindje tegen de route in te lopen op zoek naar een plekje om hem de bloemen te kunnen geven. Rijen dik staan de toeschouwers onder de brandende zon te wachten. We wurmen ons ertussen en schuifelen net zolang tot we vooraan staan. Het grote wachten is begonnen. 9 kilometer is minder dan 2 uur…… we hebben zelf een kwartier gelopen……..hij ook……dus een half uur eraf. Dus 1,5 uur wachten….. Poeh, dat is lang….

Natuurlijk hebben we het ervoor over. Onze zoon is een kanjer die met 10 kilo bepakking en zware kisten aan zijn voeten vier dagen in de hete zon 40 kilometer aflegt. Dan gaan wij niet zeuren over 1,5 uur wachten! Dapper installeren we ons. Mijn oranje gladiolen houd ik rechtop voor mij als een soort uithangbord. Ik moet er niet aan denken dat hij ons niet ziet en gewoon doorloopt. Ondanks het feit dat ik weet dat Wes nog lang niet hier kan zijn tuur ik onafgebroken naar de menigte die voorbijloopt. Mijn ogen zoeken naar militairen en kijken of hij het is. Zou zijn baard gegroeid zijn? Zou zijn houding anders zijn, nu hij zo moe is van het lopen? Zal ik hem wel herkennen?

We zien duizenden mensen voorbijgaan. Verkleed, gillend, lachend en fit. Maar ook strompelend, hinkend en (bijna) huilend. Sommigen worden ondersteund of lopen zo krom dat ik me afvraag of ze zelfs nu, een kilometer voor de finish, het gaan halen. En dan…… na ruim 2 uur…… zien we eindelijk Wesley lopen. Met ferme passen loopt hij voorbij, helemaal aan de andere kant van de straat. We roepen…… en roepen nog wat harder…… we schreeuwen Weeeeeesssssleeyyyyy, en gelukkig hoort hij het. Hij rent een stukje terug en ziet vier paar armen die hem willen knuffelen. De felbegeerde omarming volgt, al is het maar kort. Drie seconden later rent hij alweer naar zijn kameraad. Een beetje beteuterd kijken we elkaar aan. Was dit het dan? Hebben we daar nu zo lang voor in de bloedhete zon gestaan? Na dit moment van vertwijfeling besluiten we terug naar het centrum te lopen om hem bij de finish te treffen. Stapje voor stapje banen we ons een weg door de feestende massa.

Wanneer we bij het finishterrein aangekomen zijn kijken we reikhalzend uit naar onze stoere kanjer. Helaas is hij nergens te bekennen. Wat nu? Ik besluit maar eens op mijn telefoon te kijken en net op dat moment zie ik Wes in mijn scherm verschijnen. De schat, hij denkt toch ook nog een beetje aan ons. ‘Mam, defensie heeft een andere finishplek, ik ben een heel eind bij jullie vandaan. En bovendien moet ik straks met de bus mee naar ons kampement. Dus ik denk dat het beter is dat jullie niet meer deze kant op komen,’ hoor ik hem zeggen. Ik luister vol ongeloof. Niet meer komen? Hem niet feliciteren en samen een biertje/wijntje drinken? Na een knuffel van drie seconden weer huiswaarts keren? Neeeeeeeee, dat gaan we dus niet doen.

Wes heeft inmiddels zijn locatie via WhatsApp gestuurd. Het blijkt 500 meter bij ons vandaan te zijn. 10 minuten lopen. ‘Wes, wij komen er NU aan,’ app ik enigszins dwingend. Zonder zijn antwoord af te wachten lopen we met behulp van Google Maps naar de finishplek van de militairen. Tijdens het wandelen hoop ik vurig dat hij ons opwacht en niet op de bus gestapt is. Nog een hoekje om. Nee, deze weg is afgesloten. Eromheen dan maar, nog een klein stukje en ja hoor, daar zit meneer met Mell (zijn lieverd) aan een tafeltje. Een heerlijk plekje in de schaduw met nog genoeg plek voor zijn ouwelui. ‘Ik heb even op jullie gewacht,’ zegt hij met een big smile. Moe en bezweet omarmen we hem. ‘Ik ben een beetje nat hoor,’ zegt hij verontschuldigend. Ik kijk naar hem en zie een stoere bink die er absoluut niet uitziet alsof hij net zo’n prestatie geleverd heeft. ‘Ah joh’, zegt ie. ‘Stelde niks voor.’ ‘Oké,’ zeggen wij, ‘dus volgend jaar weer?’ ‘Echt niet,’ zegt hij ineens heel gedecideerd. ‘Dit was eens maar nooit weer!’ Tijdens het gesprek dat volgt blijkt Wes toch wat menselijke trekjes te vertonen, zoals blaren en vermoeidheid.

Gelukkig mag hij vanavond weer lekker naar huis. ‘Ik zal je goed verzorgen hoor,’ belooft Mell, terwijl ze hem een verliefde blik toewerpt. Ik geloof het meteen :-).

Liefs,

Miranda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s