Een doosje in mijn brein

Op mijn motorkap ligt een jonge vrouw. Haar benen liggen tegen de gebarsten voorruit van mijn auto en haar hoofd bevindt zich ter hoogte van de rechter koplamp. Uit haar lichaam druppelt bloed. Het ziet er niet goed uit. 

Mijn dag begint goed. Ondanks een vage mededeling op het station over een vertraging op mijn traject verloopt de treinreis naar Amersfoort voorspoedig. Eenmaal aangekomen bij mijn werkplek besteed ik een aantal uren aan de voorbereiding van een marketingtraining die ik in september ga geven. Een leuke klus, die ik met veel plezier doe. Ik reis vaak met de trein. Lekker rustig even bijkomen zonder filestress. Rond 17.00 uur stap ik weer in om huiswaarts te keren. Tot zover geen nieuwswaardige feiten te melden, die het überhaupt waard zijn om een blogje aan te wijden…..

Dat verandert wanneer ik mijn auto de parkeergarage uitdraai op weg naar huis. Ik sla af en voor ik me er bewust van ben ligt ze er al. De jongedame op de motorkap. Ik hoor haar gillen en zie haar lichaam door de voorruit drukken. Niets, werkelijk niets heb ik gezien in de seconden voor de klap. Natuurlijk hád ik haar wel moeten zien. Had ik beter uit moeten kijken. Dan had ik op tijd geremd. De laaghangende zon scheen in mijn gezicht. Was dat het? Zag ik haar daarom niet aankomen? Ik weet het niet.

Wanneer ik uitstap zie ik vlakbij een politiewagen staan. God zij dank, er zit iemand in. De agent roept dat hij een ambulance gaat bellen en komt dan helpen. In no time zijn er ook andere mensen ter plaatse die zich ontfermen over het slachtoffer. Ik leun tegen mijn auto aan en begin te huilen. Een aantal toeschouwers vraagt aan mij hoe het gaat. Dat het iedereen kan gebeuren… Dat ik ook wel geschrokken zal zijn….. Of ik een glaasje water wil. Op een afstandje staat een fotograaf foto’s te nemen van het tafereel. Wat een toestand.

Met een schuin oog kijk ik naar links. Ik durf niet goed te kijken. Bang om iets te zien dat op mijn netvlies blijft plakken. Gelukkig hoor ik haar praten met de hulpverleners. Ze is aanspreekbaar. Het duurt voor mijn gevoel uren voordat de ambulance er is en al die tijd denk ik maar aan één ding. ‘Laat het goed aflopen.’ ‘Laat het beter aflopen dan met Robin.’

Nadat de vrouw met beleid van mijn motorkap op een brancard is gelegd en onderweg gaat naar het ziekenhuis volgen er allerlei handelingen. Ik word verhoord (want ik ben verdachte), de sleepwagen wordt gebeld (mijn auto is zwaar beschadigd) en er wordt een technisch onderzoek opgestart. Nadat ik een verklaring afgegeven heb en heb geblazen mag ik samen met Willem, die ik mocht bellen om mij te halen, naar huis.

Thuis razen er allerlei gedachten door mijn hoofd. Gevoelens van angst om de verwondingen van het slachtoffer vermengen zich met gedachten waarvan ik dacht dat ze al lang in een doosje in mijn brein waren opgeborgen.

Mijn zoon Robin is om het leven gekomen doordat hij is aangereden door een auto toen hij naar huis fietste (voor de lezers die dit niet weten). Voor het eerst voel ik mee met de bestuurder van deze auto. Maar dat zijn niet de enige gedachten die ik heb. Het ongeval van Robin en de hele toedracht komt weer in beeld. Ik start in mijn hoofd een soort vergelijkend onderzoek en vraag mij opnieuw allerlei dingen af waar niemand het antwoord ooit op zal weten. Zinloos, al die gedachten. Ik weet het. Ik had ze ook keurig geparkeerd. Maar nu komen ze in alle hevigheid weer boven. En ik kan en wil er even niets aan doen. Ik huil en zoek troost bij mijn lief. Hij neemt mij in zijn armen en knuffelt me in stilte. Even geen woorden, even geen goedbedoelde adviezen, maar gewoon even de gedachten en gevoelens, hoe zinloos ook, laten gaan.

Het is nu twee dagen verder en het gaat wel weer. Gisteren hebben we gehoord dat het naar omstandigheden goed gaat met de jongedame. Ze heeft geluk gehad, niets gebroken en komt er weer helemaal bovenop. Vanwege privacy redenen kon het ziekenhuis ons hierover niet informeren maar de agent die mij heeft verhoord is diezelfde avond nog naar het ziekenhuis gegaan om te kijken hoe het met haar was. En….. daar ben ik hem echt dankbaar voor…… hij heeft gevraagd of hij haar naam en telefoonnummer aan mij door mocht geven. Het mocht…

Voor haar en mijn verwerking is het goed om het samen af te ronden. En dat zijn we dus aan het doen. Wat een opluchting toen ze zei: ‘Ik ben niet boos, het had iedereen kunnen overkomen.’ Ik heb haar niet verteld van mijn verleden. Haar ervaring mag centraal staan in ons contact. En intussen stop ik de komende tijd al die gedachten één voor één weer terug in het speciale doosje in mijn brein. Zodat ik weer plezier kan hebben en niet ieder moment aan mijn grote verlies hoef te denken. Maar weet je…… stiekem vind ik het best fijn dat ze er weer even zijn, die gedachten…. Het betekent dat hij er weer even is…

Liefs,

Miranda

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Bianca schreef:

    Wat een verhaal Miranda, ik schrok toen ik dit las. Wat fijn dat het goed met haar en jou gaat. Knuffel xxx

    Liked by 1 persoon

    1. Miranda schreef:

      Thnx Bianca! X

      Like

  2. Marian. schreef:

    Wat een nare ervaring voor jou. Alles kom dan weer terug. Heel veel sterkte. toevlug op jou site door marjet. Lieve warme groeten van vlie. O ja blij dat je geluk weer hebt gevonden. Marian

    Liked by 1 persoon

  3. Elizabeth schreef:

    Poeh…wat een ontzettend heftig verhaal . Heel veel sterkte weer met het ordenen van gedachten en doosjes.

    Groet, Elizabeth

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s