Even profileren

 

Vandaag heb ik getwijfeld. Zal ik naar Droom van Zwolle gaan? Een hippe flexwerkorganisatie, waar ik een dagje in de week mijn tekstschrijverij ga doen. Dat is tenminste het plan. Niet omdat ik thuis geen fijne werkplek heb, maar het is ook leuk om in contact te komen met nieuwe mensen. Mensen zoals ik, die ook zelfstandig zijn en opdrachten ‘uit de markt halen’. Ik kan vast nog veel van ze leren. En misschien kan ik, als doorgewinterde marketeer, ook nog wat kennis uitdelen.

Maar ik heb het niet gedaan. Ik had namelijk een ander idee.

Terwijl ik een berichtje plaatste op mijn LinkedIn profiel bekeek ik mijn profielfoto nog eens goed. Jeetje joh, eigenlijk is het gewoon een superlelijke foto. Moet je kijken naar die wallen! En zo close up. Die foto is genomen tijdens een vakantie in Oostenrijk, dus de achtergrond moest ik eraf knippen….

Ik besluit dat het echt tijd is voor een paar nieuwe zakelijke foto’s en loop naar Henk Merjenburgh, de fotograaf die praktisch bij ons in de straat zit. Hij is er niet, maar zijn vrouw belooft dat hij me gaat terugbellen. ‘Vandaag nog?’ vraag ik. ‘Ja’, verzekert ze me, ‘Hij is zo terug en dan belt hij.’ Wat is dat toch met mij, dat het dan ook meteen moet gebeuren…

Een uurtje later gaat de telefoon. Het is Henk. ‘Hé Henk, zou je misschien wat foto’s van mij kunnen maken voor LinkedIn?’ ‘Ja hoor’, zegt Henk: ‘Wanneer?’ ‘Wanneer?’ echo ik. ‘Nou, nu natuurlijk…..’. ‘Oh, nu, oh, nou ja, oké, kom maar dan’, zegt Henk overrompeld. Ik plamuur het make upje nog even glad en loop naar de studio. Henk haalt allerlei witte en zilveren schermen voor de dag om mijn toch wat ouder wordende bekkie zo strak mogelijk vast te leggen. Dat kan ie hoor, een echte vakman. Inclusief de bemoedigende woorden: ‘Ah joh, dat geeft niet hoor, die rimpels. Als coach moet je toch ook wat overwicht uitstralen.’ Ha, ha, zo ken ik er ook nog een paar.

Jammer dat de hele serie over moest, omdat mijn kettinkje niet recht hing. Daar hadden we eventjes niet op gelet. En dan ben ik een zeikerd hoor, een scheef kettinkje, dat leidt af… Geen probleem voor Henk, hij begon gewoon opnieuw. Uiteindelijk had ik een stuk of acht hele mooie foto’s van mezelf, en toen kwam de grootste verrassing. ‘Je krijgt ze van mij hoor’, zegt Henk ineens. Hij stond er een beetje ongemakkelijk bij. ‘Oh, echt,’ zeg ik, ‘Wat lief!’ ‘Ja,’ zegt ie, ‘dat vind ik gewoon leuk om je te geven. Heel veel succes ermee!’ Ik gaf hem drie zoenen en zei nogmaals hoe lief ik het van hem vond. ‘Graag gedaan hoor,’ zegt hij. ‘Maar nu moet je gaan, want er zit iemand op me te wachten. Ik heb geen tijd voor koffie.’

Voor ik het wist stond ik weer buiten en thuis vond ik de foto’s in mijn mailbox. Ik knutsel ze in mijn profielen en kijk tevreden naar mijn zakelijke uitstraling. Missie geslaagd, laat nu de opdrachtgevers maar komen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s