Hoe rond je iets af wat niet af is?

Een agent in uniform kwam ons halen uit het voorportaal van het politiebureau. We liepen door een enorme overdekte binnenplaats waarin brede open trappen naar de verschillende verdiepingen gingen.

Ik voelde me verloren in die grote ruimte. Begon een lulpraatje over waar de cellen zaten en de agent antwoordde dat hij vanaf zijn werkplek uitkeek op de luchtplaats van de arrestanten die korte tijd in het geïntegreerde huis van bewaring moesten verblijven. We lachten maar een beetje schaapachtig, terwijl de lift ons naar de vergaderkamer bracht. Maar voor lulpraatjes kwamen we niet, we kwamen om te horen wat de onderzoekers te zeggen hadden over het fatale ongeluk van Robin.

Acht maanden na dato was het dan toch eindelijk zover. Het onderzoek was afgerond en wij zijn uitgenodigd om te horen wat eruit is gekomen. Ik vermoed dat ze express zolang wachten, om geen hysterische mensen aan hun bureau te krijgen…. Maar dat zal wel niet de reden zijn….

Er komt nog een tweede agent in burger bij en het gesprek kan beginnen. ‘Ja,’ zegt de agent in uniform, ‘waar zal ik beginnen?’ We kijken hem stilletjes aan. Weten wij veel… Uiteindelijk komt het gesprek op gang en er komen foto’s op tafel. Beelden van de fiets tegen de auto. Uitleg over hoe de fiets om de auto heen gevouwen is. ‘Het past allemaal precies,’ zegt de agent. ‘Er is geen speld tussen te krijgen.’

De man in burger neemt het gesprek over met een verhaal over het geavanceerde lussensysteem in Zwolle, waardoor exact te bepalen is waar Robin wanneer reed en waar de automobilist zich bevond. Iedere weggebruiker krijgt een nummer. Robin had nummer 22 gekregen…..

Een nummer…. Robin is een nummer geworden. Een nummer in een politiedossier. Nummer 22 lette niet goed op en knalde toen op nummer ?? (ben het nummer van de automobilist vergeten).

Het is een bizarre ervaring. Twee agenten die met enige trots vertellen over hun grondige technische onderzoek, dat aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. Aan vier mensen die van Robin hielden en houden, en maar een ding echt willen weten: ‘Waarom zag Robin op deze overzichtelijke kruising de rode auto wel en de blauwe auto niet?’ Of nog sterker:’Waarom is Robin niet gewoon nog hier, op deze wereld, bij zijn vrienden, die nu zonder hem aan het wintersporten zijn?’ ‘Waarom kwam er al op 27-jarige leeftijd een einde aan zijn leven?’ Maar dat zijn vragen waar zelfs de beste politiemensen van de wereld geen antwoord op kunnen geven.

Ontgoocheld, verslagen en verdrietig lopen we naar buiten. Ik denk aan die keer dat Robin mee moest naar het politiebureau omdat hij kattenkwaad uitgehaald had. En hoe hij ons lachend vertelde dat hij na het verhoor de agenten had overgehaald om hem weer netjes voor zijn huisdeur af te zetten.

Kon het dit keer maar net zo aflopen…

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Anke schreef:

    Wish i could turn back the time lieverd! X

    Liked by 1 persoon

  2. Dit verdriet rond je niet af maar gaat met je mee. Rouw is de achterkant van Liefde. Beide zijden ontvlammen bij tijden in hevigheid en blijven in rustige perioden als een waakvlammetje altijd branden om nooit te doven. Rouw herinnert aan de liefde die er was, er is en altijd zal blijven… eindeloos. Ik denk dat verdriet integreert met het verstrijken van de tijd opdat je er langzaamaan mee leven kunt. Het heeft je nu al scheppingskracht gegeven in je ontroerende verhalen over dit verlies wat zoveel lezers kracht geeft. Bedankt daarvoor moeder van Robin en Wesley.
    Heel veel sterkte lieve Miranda.

    Liked by 1 persoon

    1. Trudie schreef:

      Mooi uitgesproken, zo is het helemaal.

      Liked by 1 persoon

  3. Willem en Sila van der Steen schreef:

    Lieve Miranda en echtgenoot. woorden schieten te kort bij een dergelijk verlies.
    Maar wij weten een beetje hoe jullie je voelen.
    Ook wij zijn onze zoon van 25 jaar op 12 juni 2010 verloren aan een hersenbloeding.
    Mogelijk na gevolg van een ernstig auto ongeluk eerder dat jaar.
    We zullen het nooit weten.
    Het gemis in huis de stilte en de levendigheid is niet te beschrijven.
    Toch de herinneringen aan alle leuke en vrolijke dingen en apenstreken vergaan nooit.
    Wij kijken terug op een kort en intens leven met hem.
    Wij hebben alles gegeven wat wij konden geven.
    Niet tijdens ons maar tijdens zijn leven.
    Heel veel sterke met jullie verwerking.

    Liefs Willem en Sila van der Steen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s