Uitgewiste sporen?

Vandaag was ik aan het werk in Zwolle. Fijne werkplek in een vertrouwde omgeving met lekkere koffie en leuke collega’s. Niks mis mee dus. Ik kon er alleen niet al te lang blijven want vanmiddag had ik een afspraak in Amersfoort.

Na het inleveren van mijn lease auto reis ik met het openbaar vervoer. Nu staat er vlak voor mijn werkplek in Zwolle een bushalte, dus ik stap zo in, zou je zeggen….. Nou, dat ligt toch even anders als je midden op de dag wilt vertrekken….. Er rijdt namelijk alleen een spitsbus. Jaaaa, ik wist ook niet dat die bestond, maar het is echt waar. De bus rijdt alleen voor 10 en na 16 uur. Zo erg is dat niet want er is een halte op loopafstand, ik moet er alleen een minuutje of 10 voor lopen.

Ruim op tijd trek ik de stoute schoenen aan en wandel richting de bushalte. Tijdens het lopen besef ik dat de halte wel heel dicht bij de nieuwe fietsbrug is. De nieuwe fietsbrug bij de Blaloweg. De weg waar Robin verongelukt is…. Met lood in de schoenen loop ik door en eenmaal bij de halte aangekomen zie ik dat hij niet meer dan 10 meter verwijderd is van de plek waar een einde aan het leven van Robin kwam. Lieve mensen, ik kan je melden, dat is behoorlijk confronterend.

Zo’n 10 minuten voordat de bus zou komen sta ik daar ineens. Ik tuur naar de overkant en vraag me af: ‘Zou er nog een rode plek op het asfalt te zien zijn?’ Snel wend ik mijn blik af en kijk achter me. Stratenmakers zijn bezig met het aanvegen van het nieuwe fietspad. Blijkbaar was het nodig om, behalve de nieuwe fietsbrug, ook het fietspad te vernieuwen.

Het lijkt alsof de man alle laatste sporen van Robin’s leven, van zijn laatste momenten, aan het uitwissen is. Met iedere veeg van zijn bezem is er weer een stukje verleden weggewist. Natuurlijk kan de stratenmaker niet weten wat ik denk. Niemand om me heen weet wat ik denk. Ik sta daar in mijn eentje langs een drukke weg tegen de halte aangeleund.

Wat zou Robin gedacht hebben toen hij hier reed? Vol levenslust, na een gezellige avond met zijn vrienden. Vol plannen voor morgen en voor de toekomst. Tot één moment van onbezonnenheid en onoplettendheid een einde maakte aan al zijn mooie dromen…

Ik voel tranen opkomen en laat ze even over mijn wangen rollen. Dan recht ik mijn rug en zeg tegen mezelf: ‘Het maakt niets uit dat alles hier vernieuwd wordt. Niets of niemand kan zijn sporen uitwissen. Daarvoor heeft hij teveel nagelaten en is hij te diep geworteld in de harten van heel veel mensen.’

De bus komt eraan. Ik stap in en rijd weg van de plek waar ik hem even heel dichtbij voelde.

Fijne feestdagen Robin. Waar je ook bent. Een dikke knuffel van mama X

 

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Anke schreef:

    Och lieverd, had even gebeld en we hadden je opgehaald en verder gebracht. Dikke knuffel!!! (Volgende keer even bellen hoor)

    Liked by 1 persoon

  2. Jo-Ann Watson schreef:

    Ik vondt dit stuk heel ontroerend.

    Like

  3. Jo-Ann Watson schreef:

    Ik vondt dit heel ontroerend te lesen. Beide mijn ouders verleden jaar overleden. Nog steeds verdrietig.

    Like

    1. Miranda schreef:

      Heel veel sterkte jo-ann!

      Like

  4. Afërdita Brovina schreef:

    Bijna dagelijks rij ik over dat kruispunt en nog vaak denk ik aan Robin. Wellicht omdat het voor mijn dochter nu veiliger is om elke dag over de fietsbrug naar school te gaan.
    Ik blijf bewondering voor je hebben hoe jij dat zo mooi van je af kunt schrijven en hoop dat het daarmee een goed plekje krijgt bij de verwerking 💋

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s