Zomaar een zonnige middag

Een mooie zomerse dag. Mijn werk voor mijn opdrachtgevers is voor vandaag afgerond en dus kan ik het me permitteren om lekker in de zon te gaan zitten. Sjoko vraagt aandacht en brengt een balletje. Ik gooi het weg, hij brengt het weer terug en zo gaat het nog een keertje of 30. Totdat hij zijn prooi niet meer prijsgeeft en er stilletjes, in een schaduwrijk hoekje van de tuin, op gaat liggen kauwen. 

Ik pak een tijdschrift. Sinds ik vorig jaar een tijdje thuis was en niet hoefde te werken heb ik me geabonneerd op een aantal tijdschriften over het schrijven van teksten. Ik lees de tips van gerenommeerde schrijvers en mensen die schrijftrainingen geven. Het kan tenslotte altijd van pas komen bij mijn huidige werkzaamheden en bij het schrijven van mijn boek over het eerste jaar na het overlijden van mijn zoon.

Toen de tijdschriften gelezen waren keek ik in mijn boekenkast. Ik zag een stapel rouwverwerkingsboeken liggen maar had even geen zin om er eentje te pakken. Dan maar een wasje draaien. Tenslotte komt manlief vanavond weer thuis en dan moet het toch een beetje opgeruimd zijn. Straks ook nog maar even de stofzuiger door het huis halen. Sjoko begint zijn eerste wilde haren al te verliezen :-). rouw

Zo’n middagje niksdoen kost me eigenlijk nog best veel moeite. Het bepaalt me bij de werkelijkheid, en ondanks mijn goddelijke leven op Vlieland is die werkelijkheid niet aan alle kanten zo fraai. Ik pak toch maar een boek van de stapel. ‘Rouw op je dak’, van Jos Brink. Inmiddels heeft hij zelf het aardse verruild voor hogere sferen, maar in dit boek probeert hij mij te helpen bij de verwerking.

Als eerste zegt hij dat er een model is waarbij je in een tijdsbestek van een jaar de boel een plekje gegeven moet hebben. Gelukkig zegt hij erbij dat hij zelf niet in dat model gelooft. Ik ook niet… Ik merk dat het indalen van het besef stukje bij beetje komt. Mijn geest weet exact wanneer ik weer toe ben aan een nieuwe portie. En dat is maar goed ook. Laat het maar langzaam gaan, dan heb ik hem nog een beetje bij me.

Ik leg het boek weg en stel vast dat het zo persoonlijk is, dat geen boek me hierbij zal gaan helpen. Dan maar een blog schrijven, want dat geeft me tot nu toe meer bevrediging dan welk boek ook. Best apart eigenlijk dat ik dan denk dat mijn woorden wel helend kunnen zijn voor anderen die een dierbare verloren…. Je hebt blijkbaar lezers en schrijvers…

Wat een mooie dag mensen. Geniet van de zon en het leven!

Liefs, Miranda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s