We’ll meet again

Gisteren kreeg ik een berichtje van Esther. Ooit een collega, maar langzamerhand uitgegroeid tot een goede vriendin met wie ik veel heb gedeeld. We maakten op hetzelfde moment een echtscheiding door en tijdens en buiten werktijd hadden we hele gesprekken over wat het leven ons nog te bieden had. 

Ik herinner me die keer in het bubbelbad van de sportschool. Via mijn profiel van een datingsite had ik een leuke vent gezien, die ik echt bij Esther vond passen. Zij zelf was wel een beetje klaar met internetdaten na een paar mindere ervaringen. Na enig aandringen bekeek ze de man in kwestie toch en, om een lang verhaal kort te maken, ze zijn nu al weer geruime tijd getrouwd.

Toen, in dat bubbelbad, nog niet. We waren aan het filosoferen hoe je nu weet dat je de juiste partner hebt gevonden. Wanneer je weet of het serieus is. En dan niet zomaar serieus, maar zodanig dat het verantwoord is om aan een liefdesbaby te denken. De biologische klok tikte voor Esther namelijk al een tijdje. Intuïtief voelde het tussen haar en deze man vanaf het eerste moment goed. We besloten op dat moment in dat bubbelbad dat dat intuïtieve gevoel voldoende was. Dat je ervoor mag gaan, als je hart zegt dat het goed is. Ik voel me nog steeds gevleid door de gedachte dat Esther deze gevoelens met mij heeft willen delen. En het is natuurlijk ook erg leuk om haar er af en toe triomfantelijk aan te herinneren dat ik de liefde van haar leven voor haar uitgezocht heb :-).

Van haar kreeg ik dus gisteren een berichtje. Nadat Robin overleed hadden we regelmatig contact. Ze steunde me waar ze kon. Ondanks het feit dat ze zelf ook niet in een onbezorgde periode van haar leven zat. Haar vader was ziek. Onze vaders kregen zo’n anderhalf jaar geleden hetzelfde vonnis. Ook dit was vaak onderwerp van gesprek. Mijn vader werd geopereerd en genas. Haar vader kreeg uiteindelijk een harder oordeel te horen.

Het berichtje van gisteren ging over hem. Hij lag in het ziekenhuis en, nadat zijn drie dochters naar huis waren gegaan en zijn vrouw en schoonzoon (Esther’s man) achter waren gebleven, blies hij zijn laatste adem uit.

De man die ik niet goed kende, maar nog zo zie staan als een stoere klusser in Esther’s huis dat ze na haar scheiding kocht en aan het opknappen waren, is gegaan naar een land dat wij niet kennen. Voor Esther is het nog heel onwerkelijk, vertelde ze. En dat herken ik zo goed. De harde waarheid komt in porties, zodat je nog enigszins kunt functioneren. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat de dood altijd onwerkelijk blijft. Ik huil met je mee Es.

Lieve vriendin, heel veel sterkte de komende week en de komende tijd. We zien onze geliefden weer, daar vertrouw ik op. Jij je vader en ik mijn Robin. En wie weet zijn ze in tussentijd samen aan het klussen.

Liefs, Miranda

kaarsjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s