Mijn helden

Bij De Wereld Draait Door hebben ze het over helden. Heroes is het thema van deze laatste uitzending voordat Matthijs met zijn team met vakantie gaat. Namen als Johan Cruyff, Daphne Schippers, Beyonce en andere bekende wereldburgers komen voorbij. Elk met een indrukwekkend verhaal over wat zij betekenen of betekend hebben in de samenleving. 

Bij mij vloeien tranen. Ik kan eigenlijk niet duiden waarom. Is het wijntje de oorzaak van mijn loszittende emoties? Of komt het omdat op het televisiescherm ook een aantal traantjes wordt weggepinkt? Ik realiseer me al snel dat het meer te maken heeft met mijn eigen held. Of eigenlijk mijn twee helden. Al hebben mijn zoons niet zulke alom bekende wapenfeiten op hun naam staan, toch zie ik ze als de twee mannen waar ik erg trots op ben. Mannen die voor mij mijn ultieme helden zijn.

Nee, ze hebben geen levens gered. Ze zijn geen Olympisch sportkampioen. En ze hebben geen uitspraken gedaan die de wereld hebben veranderd. En toch zijn ze mijn helden. Natuurlijk kun je een fijn leven vol voldoening leiden zonder kinderen. Maar als je ze eenmaal hebt, zijn ze ook meteen het belangrijkste ‘bezit’. Ik zet bezit tussen aanhalingstekens, want natuurlijk bezit je je kinderen niet. Naarmate ze ouder worden gaan ze hun eigen weg en heb je er steeds minder over te vertellen.

Maar wat trots ben ik op de keuzes die mijn zoons hebben gemaakt. De oudste ging voor zijn passie en wist tot op het laatste moertje hoe de binnenkant van een auto eruit zag. Hij mocht niet voor niets bij het toonaangevende bedrijf Tesla aan het werk. De jongste koos voor een carrière bij defensie. Levens redden dus. Een hero dus. Vertel mij niks negatiefs over mijn kinderen, want ik waak als een leeuwin over mijn welpen.

Misschien is het wel juist daarom dat ik het nog steeds niet kan bevatten dat ik er niet was, toen het echt nodig was. En misschien is het wel daarom dat, als iemand mij vraagt: ‘Heb je kinderen?’, ik nog steeds zeg: ‘Ja zeker, ik heb twee zoons. Nee, die wonen niet bij mij. Ze zijn al volwassen. De één is automonteur en de ander militair.’ En dat diegene dan zegt: ‘Oh, ik had je jonger ingeschat, ik dacht dat je ook nog jongere kinderen had .’ En ik dan alleen een beetje glimlach….

wes en robin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s