Uitgevertje spelen

Een paar dagen na 11 april 2016 was het er ineens. De complete tekst van mijn digitale Facebook dagboek, gecombineerd met teksten die ik daarnaast nog geschreven had. Wat restte was het opmaken van de teksten in boekvorm.

Want dat had ik mezelf voorgenomen. Als ik het eerste jaar na Robin’s dood heb overleefd, en al mijn zieleroerselen heb opgetekend, dan wil ik dat graag vastleggen in een boek. Niet alleen op het vluchtige internet wilde ik mijn gevoelens delen, maar ook op de traditionele manier. Het papier tussen je vingers voelen. Een zorgvuldig vormgegeven boek in mijn handen houden. Een blijvend document als herinnering aan Robin.

Dat boek moest er dus komen. Gelukkig dat mijn lieve volgers me steunden door vooraf al te zeggen dat ze er eentje gingen kopen. Daardoor werd het mogelijk om 100 exemplaren te laten drukken. Geweldig!

Ik vond een website waar je online je boek kunt opmaken. Omslag ontwerpen, binnenwerk downloaden, juiste formaat kiezen, corrigeren, nog een keer corrigeren, nog een keer corrigeren en dan eindelijk is het zover. Je boek wordt gedrukt. En dan is het wachten. Negen dagen levertijd. Het leken wel negen weken. Maar uiteindelijk werden de dozen bezorgd. Wat fijn om te lezen in mijn eigen boek en te herbeleven wat ik het eerste jaar na Robin’s overlijden heb gevoeld en gedaan.

Intussen waren er ook al minstens 30 internetbestellingen gedaan. Mijn webshop van De Koffiejuffer had ik even ‘misbruikt’ om het boek online te kunnen verkopen, en daar hebben veel volgers gebruik van gemaakt. Dat was natuurlijk super, maar zo’n mooi hardcover boek kun je niet zomaar in een gewone envelop versturen. Oke, dat had ik eerder kunnen bedenken, maar geen probleem. Er moesten gewoon even bubbeltjesenveloppen besteld worden. Een beetje speuren op internet en ik had ze gevonden. Binnen een paar dagen komt het goed mensen, eventjes geduld….

En inderdaad, drie dagen later bracht de postbode de doos met de luchtige enveloppen. Gelukkig, nu kon ik eindelijk mijn boekbestellers blij maken. Ik pakte een boek om het mooi in de envelop te steken. Huh, hij gaat niet verder….. Beetje harder drukken Miranda…. oh, oh, de envelop scheurt een beetje…. Shit, net iets te krap. Er stond toch echt op de verpakking dat het de juiste maat had…. Wat nu?

Ik besloot, na een creatief denkproces (ahum), dat de enige oplossing was om twee enveloppen aan elkaar te plakken en tussen die twee enveloppen het boek te schuiven. Dus een middag ‘sociale werkplaatswerk’ later konden eindelijk de boeken op de post. Dacht ik…. Nog even op Post.nl de verzendlabels aanmaken… Dat gaat gemakkelijk. Ik exporteerde de adressen uit mijn webwinkel en begon aan het klusje. Een klein uurtje later had ik de adressen overgetypt in het systeem van Post.nl, dus de verzendlabels konden geprint worden. Ik druk op de knop ‘Verzendlabels’ en zie de melding dat Post.nl bezig is met de voorbereiding. Even geduld nog. Nog even geduld. Oke, die voorbereiding duurt wel heel lang…. heel lang…. Na een half uur is al mijn hoop verloren dat de verzendlabels er vanzelf uit gaan komen, dus ik besluit te bellen met de klantenservice.

De eerste drie Post.nl medewerkers waren vooral erg goed in doorverbinden. Nadat ik had uitgesproken dat ik toch wel erg het ‘kastje naar de muur’ gevoel ervoer, zei de medewerkster: ‘Mevrouw, ik kan u nog wel een keertje doorverbinden, want eigenlijk moet u niet bij mij zijn, maar het komt erop neer dat het systeem helemaal niet werkt met zoveel adressen, en dan vastloopt….’ Ik probeerde het nog met de tekst:’Het kan toch niet zo zijn dat ik alle ingevoerde gegevens kwijt ben.’ Dat kon wel, verzekerde de medewerkster me…

Nadat ik de telefoon had neergelegd nam ik eerst maar eens een wijntje. Dat helpt me om de zaken net iets minder zwaarmoedig op te vatten… Toen de alcohol zijn werk had gedaan besloot ik opnieuw Post.nl te openen om te kijken wat de alternatieven waren voor het niet werkende systeem. Verzendcodes waren het gevolg en dus maakte ik voor iedere envelop een unieke cijfer/letter combinatie. Die kon je gewoon zelf met een zwarte stift op de enveloppen schrijven. Best handig, waarom heb ik dit niet eerder gezien? Anyway, uiteindelijk is alles op de post en geniet ik van de eerste mooie reacties.

Bedankt lieve mensen, het was het allemaal waard. Ik lees dagelijks in mijn boek. Omdat het naast foto’s, filmpjes en muziek zo’n fijne herinnering is aan mijn lieve zoon Robin. Wat mooi om reacties te krijgen van lezers en te merken dat ik met mijn boek een kleine bijdrage kan leveren in het verwerkingsproces van mensen die ook een dierbare verloren hebben.

Liefs, Miranda

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s