Wie is hier de baas?!

Terwijl mijn hondenkind tevreden ligt te slapen na de reis van Vlieland naar Harderwijk, ben ik lekker aan het werk. De keukentafel in Harderwijk voelt vertrouwd, ook al is mijn thuis inmiddels echt wel ons Vlielandse onderkomen geworden.

Tussendoor kijk ik op Facebook en zie dat de hondentraining voor vanavond afgelast is. Het regenachtige weer en de Vlielandse avondvierdaagse zijn hier debet aan. Het komt mij goed uit, aangezien ik tot woensdag aan de wal ben voor een paar zakelijke afspraken en het brengen van verlate vaderdagbezoekjes aan mij pa en schoonpa.

Vorige keer kreeg ik een boek mee van de hondentrainster. Het boek gaat over een Engelse mevrouw die haar eigen hondenopvoedmethode ontwikkeld heeft. Ik ben al begonnen met lezen en ik moet zeggen, het boeit me wel. Ze vertelde over een agressieve hond die ze had moeten laten inslapen en dat ze dat als haar eigen tekortkoming zag. Zij had gefaald in haar opvoeding van het beestje. Toen hij zich voor de tweede keer vergreep aan een nietsvermoedende medemens, was de maat vol.

Ik kijk naar Sjoko en kan me niet voorstellen dat hij zich zou misdragen op die manier. Natuurlijk, hij is best wel eens stout. Dan wil hij liever spelen dan luisteren of springt hij tegen mensen op die hier niet van gediend zijn. Maar voor de rest is het toch een lieve schat die een mooi warm plekje in mijn hart heeft gekregen. Waarom dan toch zo’n boek lezen? Nou, het moet natuurlijk niet zo zijn dat de hond de baas is in huis. Uiteindelijk, als zijn pubertijd een beetje voorbij is, zal hij toch moeten leren om zich te gedragen en te luisteren naar het vrouwtje. Wel handig als ik dan een beetje weet hoe ik dat voor elkaar moet krijgen.

Deze Engelse mevrouw brengt inzicht. Wat te denken van de oorzaak van het ‘slopen’ van dingen, zoals schoenen, kussens en tafelpoten. In het algemeen wordt gezegd dat dat komt door verveling. Jan (zo heet ze), heeft er een hele andere verklaring voor. De hond is zeer bezorgd op zoek gegaan naar zijn vermiste roedel en heeft uit pure paniek je spullen kapot gevreten… Je hond voelt zich namelijk van nature helemaal niet ondergeschikt aan jou. Hij denkt dat hij juist op jou en je medehuisgenoten moet passen. Hij denkt dat hij de baas is….. Oeps, dat is niet de bedoeling. Wat te doen?

‘Simpel,’ zo geeft Jan aan. ‘Je moet je gewoon net als een hond gedragen. Denk zoals hij denkt en doe wat een roedelleider doet en hij zal je begrijpen en als meerdere accepteren.’ Ik zie mezelf al over de grond rollebollen als een hondenvriendje, net zolang tot hij zich overgeeft en op zijn rug gaat liggen. Of eten uit zijn voerbak om te laten zien dat de leider eerst mag eten, voordat hij mag. Gelukkig hoeft het allemaal niet zo rigoureus, vertelt Jan. Jan eet eerst een cracker, die ze zogenaamd uit zijn voerbak pakt. Dan vult ze de bak stiekem met het eten van de hond. Een soort goocheltruc…. Er zijn vast meer trucjes, maar zover ben ik nog niet met lezen.

Trainen met brokjes en het leren van commando’s is eigenlijk niet zoals honden het doen. Honden leren dan alleen iets te doen omdat er iets tegenover staat, maar ze begrijpen niet waarom. ‘Ach,’ denk ik bij mezelf: ‘Is dat erg?’ Hoe vaak moeten wij niet iets doen omdat er een beloning tegenover staat, terwijl we niet begrijpen waarom? Tegen mijn kinderen zei ik dan vroeger gewoon: ‘Daarom!’

Ik kom tot de slotsom dat het goed is om naar de hondentraining te gaan. En dat het ook zeker aan te bevelen is om een aantal boeken te lezen. Maar dat het opvoeden van je eigen hond, net als een kind, voor een groot deel op gevoel gaat. Aanvoelen hoe je de hond kunt bereiken en kunt laten doen wat jij wilt. Gewoon omdat je het beste met hem voorhebt én omdat hij nu eenmaal jouw huisdier is. Geen wolf in het bos, maar jouw dier in jouw huis met jouw regels.

Ik kijk naar mijn slapende bruine puber en geniet even van de rust voordat hij weer met zijn bal of speelsok op mij af zal komen lopen. Hij zal me weer aankijken met zijn trouwe smekende hondenogen en ik zal me weer laten inpakken en met hem spelen totdat hij bepaalt dat het genoeg geweest is. Goed beschouwd krijgt hij het meestal precies zoals hij het wil en heeft hij me helemaal in zijn macht. Ik kijk nog eens naar hem, voel me vertederd en een beetje verliefd, en weet dat het goed is….

Liefs, Miranda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s