Kort koppie

Vanmorgen bedacht ik het ineens. Ik ga naar de kapper! Afgelopen weekend had ik zelf al een voorproefje genomen en de lange plukken aan de zijkant van mijn gezicht rondgeknipt…. Tenminste, zo rond als je het met een slechte schaar en zonder kammetje kan krijgen… Stukje bij beetje vielen de dorre lokken op de grond, totdat ik besefte dat het toch niet werd wat ik had gehoopt… Het moest dus even ‘nagekeken’ worden door een professional.

Zo bedacht, zo gedaan en om 9.30 uur stond ik bij de kapsalon voor de deur. Gelukkig heb je in Harderwijk zo’n kapper waar je niet hoeft af te spreken. Als het verkeerslicht op groen staat ben je meteen aan de beurt, als het oranje is mag je binnenkomen maar moet je wel even wachten, als het rood is kun je beter een andere keer terugkomen.

Het was groen dus ik had mazzel. ‘Loopt u maar meteen mee hoor,’ zei de kapster en ik plofte neer in de stoel. Oei, die uitgroei, die had ik in mijn eigen spiegel nog niet zo opgemerkt…. Ook maar even verven dan… ‘Ik heb het net gewassen hoor,’ riep ik snel. ‘Je kunt meteen beginnen. Graag knippen en kleuren.’ Ik vertelde van mijn knipcapriolen en de kapster begon te kammen en te kijken. Ze keek steeds moeilijker. ‘Ja,’ begon ze vertwijfeld. ‘Zal ik er dan maar een flink stuk afhalen? Dan kloppen de zijkanten weer met de rest van je haar.’ ‘Eeeh, een flink stuk? Wat is precies de bedoeling?’ Ze vertelde het en ik knikte gedwee toen ik in de gaten kreeg dat ik niet veel keus had… Tenzij ik met een duidelijk zelfgeknipt hoofd over straat wilde lopen terwijl mensen mij meewarig aankijken en vragen wanneer ‘ze’ het afmaken…

Naarmate de kapster vorderde werd ik een beetje ongedurig. Sjoko zat alleen thuis en ik had hem niet in zijn benche gedaan. Ik dacht zo klaar te zijn met het ‘bijpunten’ en nu moest mijn hele kapsel eraan geloven en daarna nog gekleurd worden. Zou mijn hondenpuber zich wel gedragen?

De kapster zag mijn onrust en begon een kletspraatje. Gelijk een schot in de roos. ‘Zijn de kinderen lekker op school, dat je even tijd voor jezelf hebt?’ ‘ Eeeh, nou, mijn kinderen (ik praat nog steeds in meervoud….) wonen al op zichzelf, ze zijn achterin de twintig… ‘ ‘Oh, oke, wonen ze ver weg?’ Ja, de één woont in Heeg en de ander woont nog verder weg.’ ‘Ja, dat is inderdaad niet naast de deur, zie je ze vaak?’ De kapster wist wel welke vragen ze moest stellen zeg…..

Ik besloot het spelletje mee te blijven spelen en haar niet de stuipen op het lijf te jagen met het echte verhaal…. Ik kan alleen niet zeggen dat mijn ongeduldigheid afnam… Eigenlijk wilde ik maar één ding, en dat is zo snel mogelijk terug naar huis. Met mijn haar nog halfnat wist ik te ontsnappen en rende naar huis. Sjoko trof ik slapend aan.

Voordat ik het povere resultaat van de knip- en verfbeurt in de spiegel ging bekijken lag ik even bij hem op de grond en aaide hem terwijl er een paar tranen over mijn wangen liepen. Daarna weer snel over tot de orde van de dag. Hoofd onder de kraan, föhn erdoor halen en tot de conclusie komen dat het korte koppie nog niet zo slecht staat.

Liefs, Miranda

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s