Een vorig leven

on

Het verbaast me hoe weinig je eigenlijk nodig hebt. Een kopje koffie drinken in een strandstoeltje in het gras is vanmorgen al voldoende om me een gelukzalig gevoel te geven. Het croissantje is de spreekwoordelijke slagroom op de taart en ik geniet een momentje van de zon in mijn gezicht.

Als ik goed luister hoor ik de schoonheidsspecialiste fluisteren: ‘Nooit, maar dan ook nooit je gezicht blootstellen aan de zon zonder beschermende crème….. ‘ Ik negeer het stemmetje en laat de stralen mijn frisgedouchte huid verwarmen. Sommige dingen zijn belangrijker dan het voorkomen van een enkel rimpeltje.

Behalve het stemmetje hoor ik nog iets. In de verte blaast de wind door de verstaging van de boten in de jachthaven. Het veroorzaakt een gierend geluid dat ik erg goed ken uit een vorig leven. Na de scheiding van de vader van mijn kinderen meende ik mezelf te moeten bewijzen door een relatie aan te gaan met een welvarende, nogal wat oudere man. Hij had een boot en dat was ook meteen zijn grootste hobby. Elk weekend was hij in de haven of op het water te vinden. In de zomer om te varen en in de winter om te klussen. Een relatie met hem betekende dan ook steevast dat deze dame gedwee elke vrijdagmiddag met de gevulde curverbox klaarstond om in te schepen.

En dat, lieve lezers, begon mij op den duur een beetje te vervelen. Urenlang op één oor (en dan bedoel ik niet dat ik sliep) om de volgende bestemming te bereiken. Hoe mooi Edam of Hoorn ook is, na een keer of tien had ik het wel gezien. Het was niet aan mij besteed. Het leukste van zeilen vond ik de woensdagavond wedstrijden. Lekker ruig, in weer en wind, gaan met die banaan. Mijn plek was in het midden van de boot, daar waar alle vallen (in gewone taal: touwen) samenkomen waarmee je de verschillende zeilen naar boven hijst.

Het los- en vastzetten van de valklemmen en het sjorren c.q. laten vieren van de vallen moest met grote precisie gebeuren om als eerste rond een boei te varen of de finishlijn over te blazen. Die spanning om met een man of vijf de boot op maximum speed te krijgen vond ik echt gaaf. Ik denk eraan terug met een glimlach, ook al bleek de man in kwestie uiteindelijk niet de juiste voor mij.

Was de zes jaar die ik met hem doorbracht dan verspilde tijd? Nee, zeker niet. Ik ben van mening dat iedere periode in je leven je vormt en je verder brengt. De keuzes die je maakt in het leven, zijn op dat moment de juiste. Die plek op de boot is een mooie metafoor. Je hebt in het leven ook zelf alle touwtjes om je heen om aan te trekken of te laten vieren. Natuurlijk, er kan buiten je schuld een knoop in de val zitten, of het zeil kan door iemand anders verkeerd gevouwen zijn. Allemaal omstandigheden waar je mee moet dealen. Ook hier aan jezelf de keus hoe je dat doet. Alleen is het doel in de metafoor niet een gewonnen zeilrace maar een gelukkig leven.

Wat er al niet in je op kan komen tijdens een ontbijtje voor je tent. Ik ben bang dat ik jullie de komende dagen vaker zal vermoeien met mijn gedachten :-).

Veel liefs,

Miranda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s