Afscheid nemen bestaat wél…

Het afgelopen weekend was ik op Vlieland. Hoewel ex-manlief en ik hebben besloten de tijd in ons Vlielandse huis zo te verdelen dat ik doordeweeks aanwezig ben en hij in de weekenden, was het dit keer anders. Dat had te maken met allerlei afspraken die op donderdag, vrijdag en zaterdag gepland stonden.

Op donderdagavond is het bij goede Vlielandse vrienden een drukte van belang. Een mooi handjevol vrijwilligers zit om de stamtafel om te overleggen hoe we dit jaar de Kerstactiviteiten op Vlieland gaan organiseren. Voor het eerst en ook meteen het laatst mag ik de voorzittersrol vervullen en de actielijstjes en concept programma’s passeren de revue. Van alle kanten komen creatieve ideeën en voor we het weten staat het programma als een huis. Nu nog ‘even’ de komende weken alle details regelen…

Vrijdag is de dag van de verhuizing van mijn winkeltje De Koffiejuffer. 120 soorten thee, 8 soorten koffie en talloze randproducten verhuizen van nummer 33 naar nummer 20. Een lief en enthousiast Vlielands stel gaat op nummer 20 een prachtige nieuwe winkel starten waar mijn koffie en thee een mooi plekje krijgt.

Ook de hele inrichting moet eraan geloven en een paar uur later zit ik op de trap in een lege en kale hal. Ik kijk om me heen en besluit dat het tijd is voor een beetje styling. Tenslotte moet het huis nog wel verkocht worden. De hal is het visitekaartje van je huis en die moet er tip/top uitzien.

Zaterdag mocht ik eerst de prijswinnares ontvangen die een fotowedstrijd heeft gewonnen die ik een paar maanden geleden organiseerde in het kader van de ‘Vlieland, in je element’ campagne. Daarna snel naar de kerk, waar de repetitie begon van het eerste en laatste optreden met het koor ‘Van Alles Wad’ waar ik bij zit. Het concert verliep fantastisch en tijdens het etentje nadien raakten we niet uitgepraat over de energie die je krijgt van zo’n mooie avond.

Eenmaal weer in mijn Vlielandse huis kroop ik meteen mijn bed in. Voor mij was de energie vermengd met een behoorlijke dosis melancholie. Het voelt alsof ik een jaar bezig ben geweest met het opbouwen van allerlei dingen waarvan ik nu in één weekend afscheid moet nemen.

Zondagmorgen vroeg uit de veren. Het is tijd om de auto in te pakken. Elke keer neem ik wat dozen vol mee naar mijn appartement in Zwolle. Dit keer is de inhoud van mijn oma’s oude secretaire aan de beurt. Cd’s, Dvd’s en boeken verdwijnen in de dozen. Als laatste pak ik de manden met condoleance kaarten die we kregen toen Robin overleed. Honderden kaartjes volgeschreven met lieve meelevende woorden. Ik lees ze niet, want dat zou onherroepelijk het einde betekenen van mijn koelbloedigheid.

sjoko
Sjoko heeft een mooi plekje bovenop de spulletjes

 

Met een auto vol spullen en een hoofd vol herinneringen rijd ik met gemengde gevoelens de veerboot op. Weer een stukje afgesloten, weer een stapje dichter bij mijn nieuwe leven. Robin fluistert in mijn oor: ‘Het komt wel goed mam…..’

Liefs, Miranda

evry

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s