Help, ik mis mijn hond…

Dinsdagmorgen. De laatste morgen dat ik wakker word zonder Sjoko. Hij is namelijk een paar dagen uit logeren bij zijn baasje.

Hoewel we hebben besloten dat Sjoko bij mij blijft, mag hij in het weekend af en toe even ravotten op Vlieland met ex-manlief. Dit keer kwamen daar door onze logistieke planning nog een paar dagen bij en zo komt het dat vanavond Sjoko pas weer thuisgebracht wordt.

In theorie betekent dit dat ik de afgelopen dagen lekker lang uit kon slapen en heerlijk kon genieten van mijn vrijheid. De praktijk is toch iets anders.….. Ik mis hem… Ik mis zijn harige vacht waar je lekker overheen kan strijken. Ik mis zijn dikke lijf dat het liefst bovenop mijn schoot ligt. Ik mis zijn trouwe hondenogen. Ik mis mijn maatje….

Hoe vreemd klinkt dat uit mijn mond. Moet eerlijk bekennen dat ik nooit zoveel gehad heb met huisdieren. Heb er wel regelmatig eentje gehad maar nooit voelde ik zoveel liefde voor een beestje als voor Sjoko. Het feit dat ik nu alleen woon heeft er vast veel mee te maken. Hij is op dit moment dé man in mijn leven. En die man, die heb je het liefst elke dag bij je! Om te kroelen, tegen te praten, mee te wandelen en gewoon je leven mee te delen.

Wees niet bang, ik kom nog niet met fotoboeken van de hond aanzetten. Het is geen vervanging van een kind en ook niet van een eventuele nieuwe man die wellicht ooit in mijn leven komt. Ik heb namelijk twee hele lieve zoons en met die man komt het ook vast goed.

Sjoko heeft zijn eigen unieke plekje in mijn gebroken hart. En daarom kan ik niet wachten tot hij hier weer is!

Liefs, Miranda

met-sjoko

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s