Woorden en daden

Wat een week! Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen en wat ik moet kiezen om over te schrijven.

Natuurlijk was het absolute hoogtepunt de voorleesavond in Huize Hofvliet. Met een kamer vol aandachtige luisteraars bracht ik een hele liefdevolle avond door terwijl ik voorlas uit mijn boek ‘Het komt wel goed mam’. Arienne van Meander Uitvaartbegeleiding had gezorgd dat alles tiptop in orde was. Compleet met warme en koude drankjes, luxe koekjes en zelfs een wijntje na afloop.

Toch wil ik hier nu niet over bloggen. En ook niet over het bezoekje van Bernard en mij aan de echtscheidingsadvocaat of de brainstorm die ik mocht verzorgen voor een aantal ambtenaren, gebiedsontwikkelaars en stedenbouwkundigen. Dit blog gaat over iets heel anders, iets dat de komende 1,5 jaar een groot onderdeel van mijn tijd in beslag gaat nemen.

Goed voorbereid ga ik op pad en ik arriveer een kwartier voor de afgesproken tijd op de afgesproken plek. Na een korte wachtperiode in de hal word ik opgehaald door een aardige dame. ‘Nu je er al bent, kunnen we net zo goed meteen beginnen,’ zegt ze kordaat. Ik knik instemmend en loop achter haar aan naar de vergaderruimte. Aan tafel zitten twee heren in een net pak die meteen opstaan en mij een hand geven en zich voorstellen. Ik geef een ferme hand en kijk ze in de ogen. Het eerste blik van verstandhouding is uitgewisseld.

Net als ik hebben ook mijn gesprekspartners zich goed voorbereid. Mijn ingezonden stukken zijn volgeschreven met aantekeningen. Waarom ben je hier, wat vind je er leuk aan en…. wie ben je eigenlijk? Standaardvragen worden afgewisseld met het testen van de inhoudelijke kennis. Ik sla me er redelijk doorheen en het gesprek verloopt prima. Daarna is het de beurt aan drie mensen in kamer 2. Ook hier ontstaat een geanimeerd gesprek waarbij we zelfs even vergeten waarom we hier eigenlijk zitten. Al brainstormend over de inhoud kijken we ineens op de klok om te constateren dat we er een eind aan moeten breien.

Na een uurtje sta ik weer buiten en ik maak de balans op. Leuke, vriendelijke mensen, een nog leukere potentiële opdracht dan ik had verwacht met veel vrijheid om de taken uit te voeren. Zou ik kans maken? Een 53-jarige vrouw met een rugzakje waar niet alleen werkervaring maar ook heel veel levenservaring in zit. Zitten ze daar op te wachten? Wat hebben ze gezien op social media? Wat hebben ze gelezen over mij en mijn recente verleden? Zou het me in de weg gaan zitten dat ik zo open ben op internet? Ik besluit me er niet druk om te maken. Ik ben wie ik ben en dat mag iedereen weten.

Dezelfde middag nog krijg ik een telefoontje terwijl ik mijn dagelijkse rondje Milligerplas maak met Sjoko. Ik krijg de opdracht! Wie zegt dat ambtenaren niet snel kunnen handelen? Ik niet in ieder geval! De rest van het rondje loop ik op wolkjes :-).

En zo komt het dus dat ik vanaf 6 februari 20 uur per week ga werken als Beleidsadviseur City- en Regiomarketing bij de gemeente Kampen. Een prachtige gemeente die ik samen met een groot team met interne en externe deskundigen nog beter op de kaart mag gaan zetten. Gisteren maakte ik kennis met de wethouder waar ik veel mee zal gaan samenwerken. Daarna mijn werkplek bekeken en een voorstelrondje langs de collega’s gemaakt. Het voelt goed en ik heb er zin in!

In mijn gedachten was Robin er ook bij. Hij fluisterde zachtjes in mijn oor: ‘Het komt wel goed mam.’

Liefs, Miranda

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Joke Brekelmans schreef:

    Geweldig. Gefeliciteerd en heel veel succes en werkplezier.Kan me voorstellen dat je hier heel blij mee bent.En Robin heeft gelijk het komt allemaal goed.Liefs Joke

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s