Als je aan ze denkt, zijn ze erbij….toch?

Sinds ik in Zwolle woon heb ik de banden met familie en vrienden behoorlijk aangehaald. Mijn verblijf op Vlieland heeft ervoor gezorgd dat één en ander op dat vlak nogal was verwaarloosd. Gelukkig waren mijn geliefden blij met mijn komst naar mijn geboortestad en heb ik inmiddels al heel wat gezelligheid om mij heen gecreëerd.

Er is een vriendin met wie ik heerlijk kan kletsen (over mannen voornamelijk haha) en kan wandelen met onze honden. Er is er eentje waar ik menig glaasje wijn mee achterover sla. Dan nog mijn zus met wie ik vooral naar de schouwburg ga of naar een concert. Zo kwam het dat ik gisteren met zuslief bij Bløf stond te swingen. Voordat het zover was stonden we een half uur in de kou en motregen, maar dat mocht de pret niet drukken. Het resultaat was een superplekje op het balkon.

We staan vooraan en kijken van boven op de menigte in de zaal. Na een rondje ‘mensen kijken’ en een indrinkwijntje begint het spektakel. En een spektakel is het! Heerlijke meezingers worden afgewisseld met ballads. Omdat het exact 16 jaar geleden is dat Bløf drummer Chris Götte verongelukte met zijn motor, staan er ook nummers op de playlist om hem te herdenken. Liedjes als ‘Een mooie dag voor de dood’ trillen bij ons de tranen los. Behalve aan Chris denken Carola en ik natuurlijk vooral aan Robin en we zingen vervolgens heeeeeeeel hard mee! Dwars door onze tranen heen vieren we het leven. Net zoals Robin dat altijd deed.

Ik weet nog goed dat ik met Robin hier was in Hedon. Het was bij een concert van Lisa Lois. Robin genoot zoals alleen hij dat kon. Niet hossen en springen, maar achterin de zaal, bij de bar, relaxed grijnzend en rondkijkend met een biertje in zijn handen. ‘Verdomme man, waar ben je nou’…..schiet het door mijn hoofd. Bløf zet ‘Was je maar hier’ in en de tranen stromen nu echt over mijn wangen. Het gemis blijft altijd, Robin blijft altijd. Ik besef dat de schaduw van de rouw voorgoed in mijn leven is, bij alles wat ik meemaak. Ik besef ook dat ik dat niet anders wil omdat het mijn herinnering aan Robin levend houdt. Ik kijk op en ontmoet de blik van Pascal. Tussen de gezongen regels van het liedje zegt hij opeens: ‘Als je aan ze denkt, zijn ze erbij…. toch?’  En zo is het!

Liefs, Miranda

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s