Kalverliefde

Zoals de meeste trouwe volgers wel weten woon ik sinds september op een mooie plek in Stadshagen, met een fenomenaal uitzicht over de Milligerplas. Toch is er behalve water vandaag nog iets anders te zien. Iets mooiers en spannenders.

Vanaf een uurtje of 11 zitten midden op het grasveld een jongen en een meisje. Ik schat ze een jaar of 14. Hun fietsen zijn schijnbaar achteloos in het gras gegooid en ze liggen een beetje te dollen. Opeens staat het meisje op en pakt de bal die hij denk ik heeft meegenomen. Ze gooit hem plagend een eind weg en hij sjokt er gewillig achteraan om hem weer op te halen. Hij schopt ertegen en het meisje schopt terug. Totdat ze weer dicht bij elkaar zijn en ze omarmen elkaar. Heel onschuldig, heel lief neemt hij haar in zijn armen en zij legt haar hoofd tegen zijn nog smalle borstkas.

Hij is lang en zijn haar is een beetje rossig. Het lijkt erop dat de hormonen bezit hebben genomen van zijn lichaam. Als een bonenstaak is hij uitgeschoten en behalve zijn lichaam is ook zijn geest in de war. Van het meisje en van zijn gevoelens. Moet ik haar zoenen? Moet ik haar knuffelen? Of moet ik juist heel stoer doen? Ik voel mij een voyeur terwijl ik kijk naar het schouwspel van kalverliefde dat zich vlak voor mij afspeelt. Vanuit mijn serre kan ik mijn ogen niet afhouden van het meisje met de lange donkere haren die wapperen in de wind en de slungelige jongen met de witte armen en benen vol sproetjes.

Even lijkt het alsof ze vertrekken maar dan begint het hele spel opnieuw. Ze stoeien en kronkelen om elkaar heen door het gras. Hun handen voelen en even zie ik haar hand onder zijn shirt glijden. Hij is verlegen en bescheiden. Zij neemt duidelijk het voortouw, maar durft toch ook niet verder te gaan dan een hand op zijn bil. Zachtjes knijpt ze erin en hij slaat zijn armen weer om haar heen. Hij tilt haar op en ze slaat haar benen om zijn heupen. Het is bijna ontroerend om te zien hoe de twee elkaar verleiden op een kinderlijke, onschuldige manier. Ik voel de verliefdheid bijna zelf als ik er naar kijk. De spanning van het onbekende, het verlangen naar wat er komen gaat. Vanavond? Morgen? Of over een week? Wanneer komt de eerste zoen? Wanneer gaan ze nog een stapje verder?

Opeens denk ik aan dat liedje van Rob de Nijs: ‘En het werd zomer.’ Tegelijkertijd besef ik hoe oud dat liedje is, en hoe oud dat mij maakt. Zeker in vergelijking met deze twee tieners. Ik voel een glimlach op mijn gezicht verschijnen. Op subtiele wijze heeft dit tafereeltje mij duidelijk gemaakt waar het om draait in dit leven. Natuurlijk om de liefde, maar ook om geduld en respect. Dat het niet altijd zo gemakkelijk is om die drie waarden met elkaar te combineren, dat heb ik de afgelopen weken een aantal keren ondervonden. Fijn dat ik op deze manier te zien krijg dat ik hier meer aandacht voor moet hebben.

In gedachten bedenk ik hoe het verder gaat met het meisje, dat op de fiets naar huis gaat. Door de achterdeur loopt ze naar binnen. Haar moeder staat aan het aanrecht te koken en vraagt: ‘Leuke dag gehad schat?’ Het meisje zegt: ‘Ja hoor mam,’ en rent de trap op naar de veiligheid van haar kamer. Daar pakt ze haar telefoon en appt de jongen: ‘Hoi, ben je al thuis? Morgen weer naar de plas gaan?’ Hij antwoordt vrijwel direct: ‘Ja hoor, is goed.’

Liefs, Miranda

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Thea Houter schreef:

    Lieve Miranda ik ben in gedachten bij jou op deze dag sterkte

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s