Zing, vecht, huil….

Het valt me op dat ik de afgelopen weken een bovengemiddeld aantal keren het liedje van de titel van deze blog hoor. Ramses werd vertolkt door een middelmatig doch enthousiast koortje op de lentemarkt in Hattem, kwam via de radio bij me binnen en gisteren op Koningsdag mocht ik een wervelende versie tot me nemen in de binnenstad van Zwolle. Waarom?

Bij alle niet alledaagse gebeurtenissen vraag ik me dat af sinds Robin er niet meer is. Vanuit de hoop waar ik het in mijn vorige blog over had wens ik overal een soort van ‘teken’ in te zien en wil ik niets meer aan het toeval toeschrijven.

Dus…… waarom laat Robin mij dit liedje de afgelopen weken zo vaak horen? Om die vraag te kunnen beantwoorden moet ik eerst kijken wat er verder allemaal gebeurd is. Misschien moet ik daarvoor nog iets verder terug dan een paar weken. Tenslotte is dit ‘teken’ een gevolg van eerdere gebeurtenissen. Wat is er dan gebeurd? Oke, ik licht een tipje van de sluier op. Alles vertellen zou mensen tekort doen of verraden en dat kan niet de bedoeling zijn van een online blog.

Het kernwoord was ‘dating’…. Tinder, E-matching, Facebook en zelfs LinkedIn, via alle kanalen kwamen de (soms bijna) vrijgezelle heren in mijn mailbox. Om diverse redenen verdwenen 9 van de 10 berichtjes in de digitale prullenmand, maar een aantal bleef hangen voor ‘nader onderzoek’. Zo kwam het dat ik achtereenvolgens diverse afspraakjes heb gehad.

Ik vertelde het al, ik noem geen namen…. Maar eigenschappen noemen kan geen kwaad toch? Als disclaimer meld ik vooraf even dat iedere overeenkomst met de vermeende werkelijkheid op puur toeval berust :-).

Als eerste ontving ik een man die ik al heel lang ken. Al 20 jaar zelfs. Een heerlijke vent bij wie ik me meteen thuis voelde. Oke, hij was bij mij, maar bij hem ervoer ik een gevoel van thuiskomen. Het mocht echter niet zo zijn… De tweede man was een lijfelijke zegen. Alle hoeken van de kamer heb ik gezien….. Dat het verder niks kon worden wist ik eigenlijk al vanaf het begin maar man man, wat heb ik genoten. Daarna volgde een aantal stuk voor stuk lieve mannen, die na 1 of 2 dates toch niet bij me bleken te passen.

Nu ik weer ‘date-loos’ ben merk ik dat er een bepaalde rust over me komt. Rust die waarschijnlijk erg goed voor me is. Ik zal eerlijk zijn, ik moet mezelf bij kop en kont pakken om niet weer op Tinder te kijken en een volgend avontuur in te gaan. Maar ik hou het vol. Waarom? Omdat Robin tegen me zegt: ‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.’ En dat doe ik nu even. Met elke dag brandende kaarsjes bij Robin’s foto. Ik zing heel hard, ik vecht voor wat ik waard ben, ik huil onbedaarlijk, ik bid tot iedere god die ik ken, ik lach zo hard dat ik moeite heb mijn plas op te houden, ik werk me drie slagen in de rondte en….. ik bewonder…. hem.

Liefs, Miranda

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s