Tel je zegeningen

Mijn laatste blog dateert alweer van 2 augustus. Regelmatig vraag ik me af hoe het komt dat ik niet zoveel meer schrijf. Zakelijk schrijf ik nog genoeg hoor, daar niet van. Maar over mijn privé leven ben ik tegenwoordig niet meer zo openhartig. Behalve wat vakantiekiekjes en andere foto’s met een kort berichtje kom ik er gewoon niet meer toe.

De verklaring hiervoor ben ik nog aan het zoeken, maar ik denk dat het te maken heeft met meerdere dingen. Zo ben ik heel druk om mijn eigen bedrijfje verder uit te bouwen. Daar gaat maar zo minstens 40 uur per week in zitten. ’s Avonds was ik nooit een vat vol energie, dus wanneer overdag schrijven er niet meer van komt wordt het aantal blogs vanzelf minder. Toch is dat niet de enige oorzaak. Er zijn meer drukke periodes geweest waarbij ik altijd de tijd vond om mijn ervaringen en gevoelens te delen.

De voornaamste reden dat ik minder online te vinden ben is de rust die ik in mijn leven gevonden heb. Vizier van een Vrouw heette vroeger ‘Het komt wel goed mam’. Deze uitspraak is van Robin, mijn oudste zoon, die mij ruim drie jaar geleden ontvallen is. Deze gebeurtenis maakte mij destijds kwetsbaar en sterk tegelijk. Ik voelde een enorme drang om mijn struggle for life te delen. Enerzijds om reacties te krijgen. En die kreeg ik. Hartverwarmende lieve reacties op iedere roep om aandacht. Anderzijds vond ik het belangrijk om lotgenoten te laten zien dat er een goed leven mogelijk is na een groot verlies. Geen gemakkelijk leven, maar het is mogelijk om stapje voor stapje weer gelukkig te worden. Niet zo onbevangen als je was, maar wel gelukkig.

Daar moet je zelf veel voor doen. En voor laten. Je moet eigenlijk een beetje egoïstischer worden dan je was. Heel goed naar binnen kijken en bepalen wat jij nodig hebt. Situaties en mensen vermijden die daar niet aan bijdragen. En aandacht geven aan alles wat je blij maakt.

Nu, na ruim drie jaar zoeken, vinden, verliezen en opnieuw vinden kan ik het voluit zeggen. Ik ben weer een gelukkig mens, die haar zegeningen telt. Ik ben gezond. Heb een prachtige zoon die een mooi leven opbouwt met zijn lieve vriendin. Beide ouders nog fris en fruitig. En een heerlijke partner die mij op handen draagt. Zakelijk gaat alles voor de wind. Ik woon in een land waar alles relatief goed geregeld is. En ons nieuwe huis in Zwolle is echt ons thuis geworden.

Toch zijn er van die dagen dat de emoties nogal aan de oppervlakte liggen. Vandaag is er weer zo eentje. Die brok in mijn keel is een beetje groter dan normaal en de tranen branden achter mijn ogen. Op dit soort momenten denk ik extra aan die zegeningen. Dan kus ik mijn beide zoons op het grote schilderij aan de wand. Wens ze een fijne dag, waar ze ook zijn. En ga ik gewoon maar weer door waar ik gebleven was. Vanavond met moeder naar de film. Gezellig!

Liefs,

Miranda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s